شاهنامه — بخش 431 از 993

چنان خواست یزدان که باد هوا نشد کژ با اختر پادشا شگفت اندران آب مانده سپاه نمودی بانگشت هر یک بشاه باب اندرون شیر دیدند و گاو همی داشتی گاو با شیر تاو همان مردم و مویها چون کمند همه تن پر از پشم چون گوسفند گروهی سران چون سر گاومیش دو دست از پس مردم و پای پیش یکی سر چو ماهی و تن چون نهنگ یکی پای چون گور و تن چون پلنگ نمودی همی این بدان آن بدین بدادار بر خواندند آفرین ببخشایش کردگار سپهر هوا شد خوش و باد ننمود چهر گذشتند بر آب بر هفت ماه که بادی نکرد اندریشان نگاه چو خسرو ز دریا بخشکی رسید نگه کرد هامون جهان را بدید بیامد بپیش جهان آفرین بمالید بر خاک رخ بر زمین برآورد کشتی و زورق ز آب شتاب آمدش بود جای شتاب بیابانش پیش آمد و ریگ و دشت تن آسان بریگ روان برگذشت همه شهرها دید برسان چین زبانها بکردار مکران زمین بدان شهرها در بیاسود شاه خورش خواست چندی ز بهر سپاه سپرد آن زمین گیو را شهریار بدو گفت بر خوردی از روزگار درشتی مکن با گنهکار نیز که بی رنج شد مردم از گنج و چیز ازین پس ندرام کسی را بکس پرستش کنم پیش فریادرس ز لشکر یکی نامور برگزید که گفتار هر کس بداند شنید فرستاد نزدیک شاهان پیام که هر کس که او جوید آرام و کام بیایند خرم بدین بارگاه برفتند یکسر بفرمان شاه یکی سر نپیچید زان مهتران بدرگاه رفتند چون کهتران چو دیدار بد شاه بنواختشان بخورشید گردن برافراختشان پس از گنگ دژ باز جست آگهی ز افراسیاب و ز تخت مهی چنین گفت گوینده ای زان گروه که ایدر نه آبست پیشت نه کوه اگر بشمری سربسر نیک و بد فزون نیست تا گنگ فرسنگ صد کنون تا برآمد ز دریای آب بگنگست با مردم افراسیاب ازان آگهی شاد شد شهریار شد آن رنجها بر دلش نیز خوار دران مرزها خلعت آراستند پس اسب جهاندیدگان خواستند بفرمود تا بازگشتند شاه سوی گنگ دژ رفت با آن سپاه بران سو که پور سیاوش براند ز بیداد مردم فراوان نماند سپه را بیاراست و روزی بداد ز یزدان نیکی دهش کرد یاد همی گفت هر کس که جوید بدی بپیچد ز باد افره ایزدی نباید که باشید یک تن بشهر گر از رنج یابد پی مور بهر چهانجوی چون گنگ دژ را بدید شد از آب دیده رخش ناپدید پیاده شد از اسب و رخ بر زمین همی کرد بر کردگار آفرین همی گفت کای داور داد و پاک یکی بنده ام دل پر از ترس و باک که این بارهٔ شارستان پدر بدیدم برآورده از ماه سر سیاوش که از فر یزدان پاک چنین باره ای برکشید از مغاک ستمگر بد آن کو ببد آخت دست دل هر کس از کشتن او بخست بران باره بگریست یکسر سپاه ز خون سیاوش که بد بیگناه بدستت بداندیش بر کشته شد چنین تخم کین در جهان کشته شد پس آگاهی آمد بافراسیاب که شاه جهاندار بگذاشت آب شنیده همی داشت اندر نهفت بیامد شب تیره با کس نگفت جهاندیدگان را هم آنجا بماند دلی پر ز تیمار تنها براند چو کیخسرو آمد بگنگ اندرون سری پر ز تیمار دل پر ز خون بدید آن دل افروز باغ بهشت شمرهای او چون چراغ بهشت بهر گوشه ای چشمه و گلستان زمین سنبل و شاخ بلبلستان همی گفت هر کس که اینت نهاد هم ایدر بباشیم تا مرگ شاد وزان پس بفرمود بیدار شاه طلب کردن شاه توران سپاه