شاهنامه — بخش 442 از 993

بزابل برستم بگویی که شاه ز یزدان بپیچید و گم کرد راه در بار بر نامداران ببست همانا که با دیو دارد نشست بسی پوزش و خواهش آراستیم همی زان سخن کام او خواستیم فراوان شنید ایچ پاسخ نداد دلش خیره بینیم و سر پر ز باد بترسیم کو هیچو کاوس شاه شود کژ و دیوش بپیچد ز راه شما پهلوانید و داناترید بهر بودنی بر تواناترید کنون هرک اوهست پاکیزه رای ز قنوج وز دنور و مرغ و مای ستاره شناسان کابلستان همه پاکریان زابلستان بیارید زین در یکی انجمن بایران خرامید با خویشتن شد این پادشاهی پر از گفت و گوی چو پوشید خسرو ز ما رای و روی فگندیم هرگونه رایی ز بن ز دستان گشاید همی این سخن سخنهای گودرز بشنید گیو ز لشکر گزین کرد مردان نیو برآشفت و اندیشه اندر گرفت ز ایران ره سیستان برگرفت چو نزدیک دستان و رستم رسید بگفت آن شگفتی که دید و شنید غمی گشت پس نامور زال گفت که گشتیم با رنج بسیار جفت برستم چنین گفت کز بخردان ستاره شناسان و هم موبدان ز زابل بخوان و ز کابل بخواه بدان تا بیایند با ما براه شدند انجمن موبدان و ردان ستاره شناسان و هم بخردان همه سوی دستان نهادند روی ز زابل به ایران نهادند روی جهاندار برپای بد هفت روز بهشتم چو بفروخت گیتی فروز ز در پرده برداشت سالار بار نشست از بر تخت زر شهریار همه پهلوانان ابا موبدان برفتند نزدیک شاه جهان فراوان ببودند پیشش بپای بزرگان با دانش و رهنمای جهاندار چون دید بنداختشان برسم کیان پایگه ساختشان ازان نامداران خسروپرست کس از پای ننشست و نگشاد دست گشادند لب کی سپهر روان جهاندار باداد و روشن روان توانایی و فر شاهی تراست ز خورشید تا پشت ماهی تراست همه بودنیها بروشن روان بدانی بکردار و دانش جوان همه بندگانیم در پیش شاه چه کردیم و بر ما چرا بست راه ارغم ز دریاست خشکی کنیم همه چادر خاک مشکی کنیم وگر کوه باشد ز بن برکنیم بخنجر دل دشمنان بشکنیم وگر چارهٔ این برآید بگنج نبیند ز گنج درم نیز رنج همه پاسبانان گنج توایم پر از درد گریان ز رنج توایم چنین داد پاسخ جهاندار باز که از پهلوانان نیم بی نیاز ولیکن ندارم همی دل برنج ز نیروی دست و ز مردان و گنج نه در کشوری دشمن آمد پدید که تیمار آن بد بباید کشید یکی آرزو خواست روشن دلم همی دل آن آرزو نگسلم بدان آرزو دارم اکنون امید شب تیره تا گاه روز سپید چه یابم بگویم همه راز خویش برآرم نهان کرده آواز خویش شما بازگردید پیروز و شاد بد اندیشه بر دل مدارید یاد همه پهلوانان آزادمرد برو خواندند آفرینی بدرد چو ایشان برفتند پیروز شاه بفرمود تا پردهٔ بارگاه فروهشت و بنشست گریان بدرد همی بود پیچان و رخ لاژورد جهاندار شد پیش برتر خدای همی خواست تا باشدش رهنمای همی گفت کای کردگار سپهر فروزندهٔ نیکی و داد و مهر ازین شهریاری مرا سود نیست گر از من خداوند خشنود نیست ز من نیکوی گر پذیرفت و زشت نشستن مرا جای ده در بهشت چنین پنج هفته خروشان بپای همی بود بر پیش گیهان خدای شب تیره از رنج نغنود شاه بدانگه که برزد سر از برج ماه بخفت او و روشن روانش نخفت که اندر جهان با خرد بود جفت