شاهنامه — بخش 446 از 993

کنون من چو کین پدر خواستم جهان را بپیروزی آراستم بکشتم کسی را کزو بود کین وزو جور و بیداد بد بر زمین بگیتی مرا نیز کاری نماند ز بدگوهران یادگاری نماند هرآنگه که اندیشه گردد دراز ز شادی و از دولت دیریاز چو کاوس و جمشید باشم براه چو ایشان ز من گم شود پایگاه چو ضحاک ناپاک و تور دلیر که از جور ایشان جهان گشت سیر بترسم که چون روز نخ برکشد چو ایشان مرا سوی دوزخ کشد دگر آنک گفتی که باشیده جنگ بیاراستی چون دلاور پلنگ ازان بد کز ایران ندیدم سوار نه اسپ افگنی از در کارزار که تنها بر او بجنگ آمدی چو رفتی برزمش درنگ آمدی کسی را کجا فر یزدان نبود وگر اختر نیک خندان نبود همه خاک بودی بجنگ پشنگ از ایران بدین سان شدم تیزچنگ بدین پنج هفته که من روز و شب همی بفرین برگشادم دو لب بدان تا جهاندار یزدان پاک رهاند مرا زین غم تیره خاک شدم سیر زین لشکر و تاج و تخت سبک بار گشتیم و بستیم رخت تو ای پیر بیدار دستان سام مرا دیو گویی که بنهاد دام بتاری و کژی بگشتم ز راه روان گشته بی مایه و دل تباه ندانم که بادافره ایزدی کجا یابم و روزگار بدی چو دستان شنید این سخن خیره شد همی چشمش از روی او تیره شد خروشان شد از شاه و بر پای خاست چنین گفت کای داور داد و راست ز من بود تیزی و نابخردی توی پاک فرزانهٔ ایزدی سزد گر ببخشی گناه مرا اگر دیو گم کرد راه مرا مرا سالیان شد فزون از شمار کمر بسته ام پیش هر شهریار ز شاهان ندیدم کزین گونه راه بجستی ز دادار خورشید و ماه که ما را جدایی نبود آرزوی ازین دادگر خسرو نیک خوی سخنهای دستان چو بشنید شاه پسند آمدش پوزش نیک خواه بیازید و بگرفت دستش بدست بر خویش بردش بجای نشست بدانست کو این سخن جز بمهر نپیمود با شاه خورشید چهر چنین گفت پس شاه با زال زر که اکنون ببندید یکسر کمر تو و رستم و طوس و گودرز و گیو دگر هرک او نامدارست نیو سراپرده از شهر بیرون برید درفش همایون بهامون برید ز خرگاه وز خیمه چندانک هست بسازید بر دشت جای نشست درفش بزرگان و پیل و سپاه بسازید روشن یکی رزمگاه چنان کرد رستم که خسرو بگفت ببردند پرده سرای از نهفت بهامون کشیدند ایرانیان بفرمان ببستند یکسر میان سپید و سیاه و بنفش و کبود زمین کوه تا کوه پر خیمه بود میان اندرون کاویانی درفش جهان زو شده سرخ و زرد و بنفش سراپردهٔ زال نزدیک شاه برافراخته زو درفش سیاه بدست چپش رستم پهلوان ز کابل بزرگان روشن روان بپیش اندرون طوس و گودرز و گیو چو رهام و شاپور و گرگین نیو پس پشت او بیژن و گستهم بزرگان که بودند با او بهم شهنشاه بر تخت زرین نشست یکی گرزهٔ گاوپیکر بدست بیک دست او زال و رستم بهم چو پیل سرافراز و شیر دژم بدست گر طوس و گودرز و گیو دگر بیژن گرد و رهام نیو نهاده همه چهر بر چشم شاه بدان تا چه گوید ز کار سپاه بواز گفت آن زمان شهریار که این نامداران به روزگار هران کس که دارید راه و خرد بدانید کین نیک و بد بگذرد همه رفتنی ایم و گیتی سپنچ چرا باید این درد و اندوه و رنج ز هر دست خوبی فرازآوریم بدشمن بمانیم و خود بگذریم کنون گاو آن زیر چرم اندر است که پاداش و بادافره دیگرست