شاهنامه — بخش 459 از 993

چنین گفت با دختر سرفراز که ای پروریده بنام و بناز ز چندین سر و افسر نامدار چرا کرد رایت مرا خواستار غریبی همی برگزینی که گنج نیابی و با او بمانی به رنج ازین سرفرازان همالی بجوی که باشد به نزد پدرت آبروی کتایون بدو گفت کای بدگمان مشو تیز با گردش آسمان چو من با تو خرسند باشم به بخت تو افسر چرا جویی و تاج و تخت برفتند ز ایوان قیصر به درد کتایون و گشتاسپ با باد سرد چنین گفت با شوی و زن کدخدای که خرسند باشید و فرخنده رای سرایی به پردخت مهتر بده خورشها و گستردنی هرچ به چو آن دید گشتاسپ کرد آفرین بران نامور مهتر پاک دین کتایون بی اندازه پیرایه داشت ز یاقوت و هر گوهری مایه داشت یکی گوهری از میان برگزید که چشم خردمند زان سان ندید ببردند نزدیک گوهرشناس پذیرفت ز اندازه بیرون سپاس بها داد یاقوت را شش هزار ز دینار و گنج از در شهریار خریدند چیزی که بایسته بود بدان روز بد نیز شایسته بود ازان سان که آمد همی زیستند گهی شادمان گاه بگریستند همه کار گشتاسپ نخچیر بود همه ساله با ترکش و تیر بود چنان بد که روزی ز نخچیرگاه مر او را به هیشوی بر بود راه ز هرگونه ای چند نخچیر داشت همی رفت و ترکش پر از تیر داشت همه هرچ بود از بزرگان و خرد هم از راه نزدیک هیشوی برد چو هیشو بدیدش بیامد دوان پذیره شدش شاد و روشن روان به زیرش بگسترد گستردنی بیاورد چیزی که بد خوردنی برآسود گشتاسپ و چیزی بخورد بیامد به نزد کتایون چو گرد چو گشتاسپ هیشوی را دوست کرد به دانش ورا چون تن و پوست کرد چو رفتی به نخچیر آهو ز شهر به ره بر به هیشوی دادی دو بهر دگر بهرهٔ مهتر ده بدی هرانکس کزان روستا مه بدی چنان شد که گشتاسپ با کدخدای یکی شد به خورد و به آرام و رای یکی رومئی بود میرین به نام سرافراز و به ارای و با گنج و کام فرستاد نزدیک قیصر پیام که من سرفرازم به گنج و به نام به من ده دل آرام دخترت را به من تازه کن نام و افسرت را چنین گفت قیصر که من زین سپس نجویم بدین روی پیوند کس کتایون و آن مرد ناسرفراز مرا داشتند از چنان کار باز کنون هرک جویند خویشی من وگر سر فرازد به پیشی من یکی کار بایدش کردن بزرگ که خوانندش ایدر بزرگان سترگ چنو در جهان نامداری بود مرا بر زمین نیز یاری بود شود تا سر بیشهٔ فاسقون بشوید دل و دست و مغزش به خون یکی گرگ بیند به کردار نیل تن اژدها دارد و زور پیل سرو دارد و نیشتر چون گراز نیارد شدن پیل پیشش فراز بران بیشه بر نگذرد نره شیر نه پیل و نه خونریز مرد دلیر هر آنکس که بر وی بدرید پوست مرا باشد او یار و داماد و دوست چنین گفت میرین برین زادبوم جهان آفرین تا پی افگند روم نیاکان ما جز به گرز گران نکردند پیکار با مهتران کنون قیصر از من بجوید همی سخن با من از کینه گوید همی من این چاره اکنون بجای آورم ز هرگونه پاکیزه رای آورم چو آمد به ایوان پسندیده مرد ز هرگونه اندیشه ها یاد کرد نوشته بیاورد و بنهاد پیش همان اختر و طالع و فال خویش چنان دید کاندر فلان روزگار از ایران بیاید یکی نامدار به دستش برآید سه کار گران کزان باز گویند رومی سران یکی انک داماد قیصر شود همان بر سر قیصر افسر شود پدید آید از روی کشور دو دد که هرکس رسد از بد دد به بد