شاهنامه — بخش 465 از 993

مرا کارزار دلاور سران سرافراز با گرزهای گران بسی تیز آید ز جنگ نهنگ که از ژرف برآید به جنگ چنین اژدها من بسی دیده ام که از رزم او سر نپیچیده ام شنیدند هیشوی و اهرن سخن ازان نو به گفتار دانش کهن چو آواز او آن دو گردن فراز شنیدند و بردند پیشش نماز به گشتاسپ گفتند کی نره شیر که چون تو نزاید ز مادر دلیر بیاورد اهرن بسی خواسته گرانمایه اسپان آراسته یکی تیغ برداشت و یک باره جنگ کمانی و سه چوبه تیر خدنگ به هیشوی داد آن دگر هرچ بود ز دینار وز جامهٔ نابسود چنین گفت گشتاسپ با سرکشان کزین کس نباید که دارد نشان نه از من که نر اژدها دیده ام گر آواز آن گرگ بشنیده ام وزان جایگه شاد و خرم برفت به سوی کتایون خرامید تفت بشد اهرن و گاو گردون ببرد تن اژدها کهتران را سپرد که این را به درگاه قیصر برید به پیش بزرگان لشگر برید خود از پیش گاوان و گردون برفت به نزدیک قیصر خرامید تفت به روم اندرون آگهی یافتند جهاندیدگان پیش بشتافتند چو گاو اندر آمد به هامون ز کوه خروشی بد اندر میان گروه ازان زخم و آن اژدهای دژم کزان بود بر گاو گردون ستم همی آمد از چرخ بانگ چکاو تو گفتی ندارد تن گاو تاو هرانکس که آن زخم شمشیر دید خروشیدن گاو گردون شنید همی گفت کاین خنجر اهرنست وگر زخم شیراوژن آهرمنست همانگاه قیصر ز ایوان براند بزرگان و فرزانگان را بخواند بران اژدها بر یکی جشن کرد ز شبگیر تا شد جهان لاژورد چو خورشید بنهاد بر چرخ تاج به کردار زر آب شد روی عاج فرستاده قیصر سقف را بخواند بپرسید و بر تخت زرین نشاند ز بطریق وز جاثلیقان شهر هرانکس کش از مردمی بود بهر به پیش سکوبا شدند انجمن جهاندیده با قیصر و رای زن به اهرن سپردند پس دخترش به دستوری مهربان مادرش ز ایوان چو مردم پراکنده شد دل نامور زان سخن زنده شد چنین گفت کامروز روز منست بلند آسمان دلفروز منست که کس چون دو داماد من در جهان نبینند بیش از کهان و مهان نوشتند نامه به هر مهتری کجا داشتی تخت گر افسری که نر اژدها با سرافراز گرگ تبه شد به دست دو مرد سترگ یکی منظری پیش ایوان خویش برآورده چون تخت رخشان خویش به میدان شدندی دو داماد اوی بیاراستندی دل شاد اوی به تیر و به چوگان و زخم سنان بهر دانشی گرد کرده عنان همی تاختندی چپ و دست راست که گفتی سواری بدیشان سزاست چنین تا برآمد برین روزگار بیامد کتایون آموزگار به گشتاسپ گفت ای نشسته دژم چه داری ز اندیشه دل را به غم به روم از بزرگان دو مهتر بدند که با تاج و با گنج و افسر بدند یکی آنک نر اژدها را بکشت فراوان بلا دید و ننمود پشت دگر آنک بر گرگ بدرید پوست همه روم یکسر پرآواز اوست به میدان قیصر به ننگ و نبرد همی به آسمان اندر آرند گرد نظاره شو انجا که قیصر بود مگر بر دلت رنج کمتر بود بدو گفت گشتاسپ کای خوب چهر ز قیصر مرا کی بود داد و مهر ترا با من از شهر بیرون کند چو بیند مرا مردمی چون کند ولیکن ترا گر چنین است رای نپیچم ز رای تو ای رهنمای بیامد به میدان قیصر رسید همی بود تا زخم چوگان بدید ازیشان یکی گوی و چوگان بخواست میان سواران برافگند راست برانگیخت آن بارگی را ز جای یلان را همه کند شد دست و پای