شاهنامه — بخش 468 از 993

دهاده برآمد ز هر دو سپاه تو گفتی برآویخت با شید ماه بجنبید گشتاسپ از پیش صف یکی باره زیر اژدهایی به کف چنین گفت الیاس با انجمن که قیصر همی باژ خواهد ز من چو بر در چنین اژدها باشدش ازیرا منش بابها باشدش چو گشتاسپ الیاس را دید گفت که اکنون هنرها نباید نهفت برانگیختند اسپ هر دو سوار ابا نیزه و تیر جوشن گذار ازان لشکر الیاس بگشاد شست که گشتاسپ را برکند کار پست بزد نیزه گشتاسپ بر جوشنش بخست آن زمان کارزاری تنش بیفگندش از باره برسان مست بیازید و بگرفت دستش به دست ز پیش سواران کشانش ببرد بیاورد و نزدیک قیصر سپرد بیاورد لشکر به پیش سپاه به کردار باد اندر آمد ز راه ازیشان چه مایه گرفت و بکشت بکشتند مر هرک آمد به مشت چو رومی پس اندر هم آواز شد چو گشتاسپ زان جایگه باز شد بر قیصر آمد سپه تاخته به پیروزی و گردن افراخته ز لشکر چو قیصر بدیدش به راه ز شادی پذیره شدش با سپاه سر و چشم آن نامور بوس داد جهان آفرین را همی کرد یاد وزان جایگه بازگشتند شاد سپهبد کلاه کیان برنهاد همه روم با هدیه و با نثار برفتند شادان بر نامدار برین نیز بگذشت چندی سپهر به دل در همی داشت و ننمود چهر بگشتاسپ گفت آن زمان جنگجوی که تا زنده ای زین جهان بهر جوی براندیش با این سخن با خرد که اندیشه اندر سخن به خورد به ایران فرستم فرستاده ای جهاندیده و پاک و آزاده ای به لهراسپ گویم که نیم جهان تو داری به آرام و گنج مهان اگر باژ بفرستی از مرز خویش ببینی سرمایهٔ ارز خویش بریشان سپاهی فرستم ز روم که از نعل پیدا نبینند بوم چنین داد پاسخ که این رای تست زمانه بزیر کف پای تست یکی نامور بود قالوس نام خردمند و با دانش و رای و کام بخواند آن خردمند را نامدار کز ایدر برو تا در شهریار بگویش که گر باژ ایران دهی به فرمان گرایی و گردن نهی به ایران بماند بتو تاج و تخت جهاندار باشی و پیروزبخت وگرنه مرا با سپاهی گران هم از روم وز دشت نیزه وران نگه کن که برخیزد از دشت غو فرخ زاد پیروزشان پیش رو همه بومتان پاک ویران کنم ز ایران به شمشیر بیران کنم فرستاده آمد به کردار باد سرش پر خرد بد دلش پر ز داد چو آمد به نزدیک شاه بزرگ بدید آن در و بارگاه بزرگ چو آگاهی آمد به سالار بار خرامان بیامد بر شهریار که پیر جهاندیده ای بر درست همانا فرستادهٔ قیصرست سوارست با او بسی نامدار همی راه جوید بر شهریار چو بشنید بنشست بر تخت عاج بسر بر نهاد آن دل افروز تاج بزرگان ایران همه پیش تخت نشستند شادان دل و نیکبخت بفرمود تا پرده برداشتند فرستاده را شاد بگذاشتند چو آمد به نزدیک تختش فراز بر او آفرین کرد و بردش نماز پیام گرانمایه قیصر بداد چنان چون بباید به آیین و داد غمی شد ز گفتار او شهریار برآشفت با گردش روزگار گرانمایه جایی بیاراستند فرستاده را شاد بنشاستند فرستاد زربفت گستردنی ز پوشیدنی و هم از خوردنی بران گونه بنواخت او را به بزم تو گفتی که نشنید پیغام رزم شب آمد پر اندیشه پیچان بخفت تو گفتی که با درد و غم بود جفت چو خورشید بر تخت زرین نشست شب تیره رخسار خود را ببست بفرمود تا رفت پیشش زریر سخن گفت هرگونه با شاه دیر