شاهنامه — بخش 469 از 993

به شگبیر قالوس شد بار خواه ورا راه دادند نزدیک شاه ز بیگانه ایوان بپرداختند فرستاده را پیش بنشاختند بدو گفت لهراسپ کای پر خرد مبادا که جان جز خرد پرورد بپرسم ترا راست پاسخ گزار اگر بخردی کام کژی مخار نبود این هنرها به روم اندرون بدی قیصر از پیش شاهان زبون کنون او بهر کشوری باژخواه فرستاد و بر ماه بنهاد گاه چو الیاس را کو به مرز خزر گوی بود با فر و پرخاشخر بگیرد ببندد همی با سپاه بدین باژخواهش که بنمود راه فرستاده گفت ای سخنگوی شاه به مرز خزر من شدم باژخواه به پیغمبری رنج بردم بسی نپرسید زین باره هرگز کسی ولیکن مرا شاه زان سان نواخت که گردن به کژی نباید فراخت سواری به نزدیک او آمدست که از بیشه ها شیر گیرد به دست به مردان بخندد همی روز رزم هم از جامهٔ می به هنگام بزم به بزم و به رزم و به روز شکار جهان بین ندیدست چون او سوار بدو داد پرمایه تر دخترش که بودی گرامی تر از افسرش نشانی شدست او به روم اندرون چو نر اژدها شد به چنگش زبون یکی گرگ بد همچو پیلی به دشت که قیصر نیارست زان سو گذشت بیفگند و دندان او را بکند وزو کشور روم شد بی گزند بدو گفت لهراسپ کای راست گوی کرا ماند این مرد پرخاشجوی چنین داد پاسخ که باری نخست به چهره زریرست گویی درست به بالا و دیدار و فرهنگ و رای زریر دلیرست گویی بجای چو بشنید لهراسپ بگشاد چهر بران مرد رومی بگسترد مهر فراوان ورا برده و بدره داد ز درگاه برگشت پیروز و شاد بدو گفت کاکنون به قیصر بگوی که من با سپاه آمدم جنگجوی پر اندیشه بنشست لهراسپ دیر بفرمود تا پیش او شد زریر بدو گفت کاین جز برادرت نیست بدین چاره بشتاب وایدر مه ایست درنگ آوری کار گردد تباه میاسا و اسپ درنگی مخواه ببر تخت و بالا و زرینه کفش همان تاج با کاویانی درفش من این پادشاهی مر او را دهم برین بر سرش بر سپاسی نهم تو ز ایدر برو تا حلب کینه جوی سپه را جز از جنگ چیزی مگوی زریر ستوده به لهراسپ گفت که این راز بیرون کشیم از نهفت گر اویست فرمان بر و مهترست ورا هرک مهتر بود کهترست بگفت این و برساخت در حال کار گزیده یکی لشکری نامدار نبیرهٔ برزگان و آزادگان ز کاوس و گودرز کشوادگان ز تخم زرسپ آنک بودند نیز چو بهرام شیراوژن و ریونیز همی رفت هر مهتری با دو اسپ فروزان به کردار آذرگشسپ نیاسود کس تا به مرز حلب جهان شد پر از جنگ و جوش و شغب درفش همایون برافراختند سراپرده و خیمه ها ساختند زریر سپهبد سپه را بماند به بهرام گردنکش و خود براند بسان کسی کو پیامی برد وگر نزد شاهی خرامی برد ازان ویژگان پنج تن را ببرد که بودند با مغز و هشیار و گرد چو نزدیک درگاه قیصر رسید به درگاه سالار بارش بدید به در بر همه فرش دیبا کشید بیامد به قیصر بگفت آنچ دید به کاخ اندرون بود قیصر دژم چو قالوس و گشتاسپ با او بهم بدو آگهی داد سالار بار که آمد به درگه زریر سوار چو قیصر شنید این سخن بار داد ازان آمدن گشت گشتاسپ شاد زریر اندر آمد چو سرو بلند نشست از بر تخت آن ارجمند ز قیصر بپرسید و پوزش گرفت همان رومیان را فروزش گرفت بدو گفت قیصر فرخ زاد را نپرسی نداری به دل داد را به قیصر چنین گفت فرخ زریر که این بنده از بندگی گشت سیر