شاهنامه — بخش 47 از 993

که چون رفتی امروز و چون آمدی که کوتاه باد از تو دست بدی چه مردست این پیر سر پور سام همی تخت یاد آیدش گر کنام خوی مردمی هیچ دارد همی پی نامداران سپارد همی چنین داد مهراب پاسخ بدوی که ای سرو سیمین بر ماه روی به گیتی در از پهلوانان گرد پی زال زر کس نیارد سپرد چو دست و عنانش بر ایوان نگار نبینی نه بر زین چنو یک سوار دل شیر نر دارد و زور پیل دو دستش به کردار دریای نیل چو برگاه باشد درافشان بود چو در جنگ باشد سرافشان بود رخش پژمرانندهٔ ارغوان جوان سال و بیدار و بختش جوان به کین اندرون چون نهنگ بلاست به زین اندرون تیز چنگ اژدهاست نشانندهٔ خاک در کین بخون فشانندهٔ خنجر آبگون از آهو همان کش سپیدست موی بگوید سخن مردم عیب جوی سپیدی مویش بزیبد همی تو گویی که دلها فریبد همی چو بشنید رودابه آن گفت گوی برافروخت و گلنارگون کرد روی دلش گشت پرآتش از مهر زال ازو دور شد خورد و آرام و هال چو بگرفت جای خرد آرزوی دگر شد به رای و به آیین و خوی ورا پنج ترک پرستنده بود پرستنده و مهربان بنده بود بدان بندگان خردمند گفت که بگشاد خواهم نهان از نهفت شما یک به یک رازدار منید پرستنده و غمگسار منید بدانید هر پنج و آگه بوید همه ساله با بخت همره بوید که من عاشقم همچو بحر دمان ازو بر شده موج تا آسمان پر از پور سامست روشن دلم به خواب اندر اندیشه زو نگسلم همیشه دلم در غم مهر اوست شب و روزم اندیشهٔ چهر اوست کنون این سخن را چه درمان کنید چگویید و با من چه پیمان کنید یکی چاره باید کنون ساختن دل و جانم از رنج پرداختن پرستندگان را شگفت آمد آن که بیکاری آمد ز دخت ردان همه پاسخش را بیاراستند چو اهرمن از جای برخاستند که ای افسر بانوان جهان سرافراز بر دختران مهان ستوده ز هندوستان تا به چین میان بتان در چو روشن نگین به بالای تو بر چمن سرو نیست چو رخسار تو تابش پرو نیست نگار رخ تو ز قنوج و رای فرستد همی سوی خاور خدای ترا خود بدیده درون شرم نیست پدر را به نزد تو آزرم نیست که آن را که اندازد از بر پدر تو خواهی که گیری مر او را به بر که پروردهٔ مرغ باشد به کوه نشانی شده در میان گروه کس از مادران پیر هرگز نزاد نه ز آنکس که زاید بباشد نژاد چنین سرخ دو بسد شیر بوی شگفتی بود گر شود پیرجوی جهانی سراسر پر از مهر تست به ایوانها صورت چهرتست ترا با چنین روی و بالای و موی ز چرخ چهارم خور آیدت شوی چو رودابه گفتار ایشان شنید چو از باد آتش دلش بردمید بریشان یکی بانگ برزد به خشم بتابید روی و بخوابید چشم وزان پس به چشم و به روی دژم به ابرو ز خشم اندر آورد خم چنین گفت کاین خام پیکارتان شنیدن نیرزید گفتارتان نه قیصر بخواهم نه فغفور چین نه از تاجداران ایران زمین به بالای من پور سامست زال ابا بازوی شیر و با برز و یال گرش پیرخوانی همی گر جوان مرا او بجای تنست و روان مرا مهر او دل ندیده گزید همان دوستی از شنیده گزید برو مهربانم به بر روی و موی به سوی هنر گشتمش مهرجوی پرستنده آگه شد از راز او چو بشنید دل خسته آواز او به آواز گفتند ما بنده ایم به دل مهربان و پرستنده ایم نگه کن کنون تا چه فرمان دهی نیاید ز فرمان تو جز بهی