شاهنامه — بخش 471 از 993

بر ما فرست آنک ما را گزید که او درد و رنج فراوان کشید بشد قیصر و رنج و تشویر برد بس نیز بر خوی بد برشمرد به سوی کتایون فرستاد گنج یکی افسر و سرخ یاقوت پنج غلام و پرستار رومی هزار یکی طوق پر گوهر شاهوار ز دینار رومی شتروار پنج یکی فیلسوفی نگهبان گنج سلیح و درم داد لشکرش را همان نامداران کشورش را هرانکس که بود او ز تخم بزرگ وگر تیغ زن نامداری سترگ بیاراست خلعت سزاوارشان برافرخت پژمرده بازارشان از اسپان تازی و برگستوان ز خفتان وز جامهٔ هندوان ز دیبا و دینار و تاج و نگین ز تخت و ز هرگونه دیبای چین فرستاده نزدیک گشتاسپ برد یکایک به گنجور او برشمرد ابا این بسی آفرین گسترید بران کو زمان و زمین آفرید کتایون چو آمد به نزدیک شاه غو کوس برخاست از بارگاه سپه سوی ایران برفتن گرفت هوا گرد اسپان نهفتن گرفت چو قیصر دو منزل بیامد به راه عنان تگاور بپیچید شاه به سوگند ازان مرز برگاشتش به خواهش سوی روم بگذاشتش وزان جایگه شد سوی روم باز چو گشتاسپ شد سوی راه دراز همی راند تا سوی ایران رسید به نزد دلیران و شیران رسید چو بشنید لهراسپ کامد زریر برادرش گشتاسپ آن نره شیر پذیره شدش با همه مهتران بزرگان ایران و نام آوران چو دید او پسر را به بر درگرفت ز جور فلک دست بر سر گرفت فرود آمد از باره گشتاسپ زود بدو آفرین کرد و زاری نمود ز ره چو به ایوان شاهی شدند چو خورشید در برج ماهی شدند بدو گفت لهراسپ کز من مبین چنین بود رای جهان آفرین نوشته چنین بد مگر بر سرت که پردخت ماند ز تو کشورت بدو شادمان گشت لهراسپ شاه مر او را نشاند از بر تخت و گاه ببوسید و تاجش به سر بر نهاد همی آفرین کرد با تاج یاد بدو گفت گشتاسپ کای شهریار ابی تو مبیناد کس روزگار چو مهتر کنی من ترا کهترم بکوشم که گرد ترا نسپرم همه نیک بادا سرانجام تو مبادا که باشیم بی نام تو که گیتی نماند همی بر کسی چو ماند به تن رنج ماند بسی چنین است گیهان ناپایدار برو تخم بد تا توانی مکار همی خواهم از دادگر یک خدای که چندان بمانم به گیتی به جای که این نامهٔ شهریاران پیش بپویندم از خوب گفتار خویش ازان پس تن جانور خاک راست سخن گوی جان معدن پاک راست چنان دید گوینده یک شب به خواب که یک جام می داشتی چون گلاب دقیقی ز جایی پدید آمدی بران جام می داستانها زدی به فردوسی آواز دادی که می مخور جز بر آیین کاوس کی که شاهی ز گیتی گزیدی که بخت بدو نازد و لشگر و تاج و تخت شهنشاه محمود گیرنده شهر ز شادی به هر کس رسانیده بهر از امروز تا سال هشتاد و پنج بکاهدش رنج و نکاهدش گنج ازین پس به چین اندر آرد سپاه همه مهتران برگشایند راه نبایدش گفتن کسی را درشت همه تاج شاهانش آمد به مشت بدین نامه گر چند بشتافتی کنون هرچ جستی همه یافتی ازین باره من پیش گفتم سخن سخن را نیامد سراسر به بن ز گشتاسپ و ارجاسپ بیتی هزار بگفتم سرآمد مرا روزگار گر آن مایه نزد شهنشه رسد روان من از خاک بر مه رسد کنون من بگویم سخن کو بگفت منم زنده او گشت با خاک جفت چو گشتاسپ را داد لهراسپ تخت فرود آمد از تخت و بربست رخت به بلخ گزین شد بران نوبهار که یزدان پرستان بدان روزگار