شاهنامه — بخش 475 از 993

بسوزم نگاریده کاخ ترا ز بن برکنم بیخ و شاخ ترا زمین را سراسر بسوزم همه کتفتان به ناوک بدوزم همه ز ایرانیان هرچ مردست پیر کشان بنده کردن نباشد هژیر ازیشان نیابی فزونی بها کنمشان همه سر ز گردن جدا زن و کودکانشان بیارم ز پیش کنمشان همه بندهٔ شهر خویش زمینشان همه پاک ویران کنم درختانش از بیخ و بن برکنم بگفتم همه گفتنی سر بسر تو ژرف اندرین پند نامه نگر بپیچید و نامه بکردش نشان بدادش بدان هر دو گردنکشان بفرمودشان گفت به خرد بوید به ایوان او با هم اندر شوید چو او را ببینید بر تخت و گاه کنید آن زمان خویشتن را دو تاه بر آیین شاهان نمازش برید بر تاج و بر تخت او مگذرید چو هر دو نشینید در پیش اوی سوی تاج تابنده ش آرید روی گزارید پیغام فرخش را ازو گوش دارید پاسخش را چو پاسخ ازو سر بسر بشنوید زمین را ببوسید و بیرون شوید چو از پیش او کینه ور بیدرفش سوی بلخ بامی کشیدش درفش ابا یار خود خیره سر نام خواست که او بفگند آن نکو راه راست چو از شهر توران به بلخ آمدند به درگاه او بر پیاده شدند پیاده برفتند تا پیش اوی براین آستانه نهادند روی چو رویش بدیدند بر گاه بر چو خورشید و تیر از بر ماه بر نیایش نمودند چون بندگان به پیش گزین شاه فرخندگان بدادندش آن نامهٔ خسروی نوشته درو بر خط یبغوی چو شاه جهان نامه را باز کرد برآشفت و پیچیدن آغاز کرد بخواند آن زمان پیر جاماسپ را کجا راهبر بود گشتاسپ را گزینان ایران و اسپهبدان گوان جهان دیده و موبدان بخواند آن همه آذران پیش خویش بیاورد استا و بنهاد پیش پیمبرش را خواند و موبدش را زریر گزیده سپهبدش را زریر سپهبد برادرش بود که سالار گردان لشکرش بود جهان پهلوان بود آن روزگار که کودک بد اسفندیار سوار پناه سپه بود و پشت سپاه سپهدار لشکر نگهدار گاه جهان از بدی ویژه او داشتی به رزم اندرون نیژه او داشتی جهانجوی گفتا به فرخ زریر به فرخنده جاماسپ و پور دلیر که ارجاسپ سالار ترکان چین یکی نامه کردست زی من چنین بدیشان نمود آن سخنهای زشت که نزدیک او شاه ترکان نوشت چه بینید گفتا بدین اندرون چه گویید کاین را سرانجام چون که ناخوش بود دوستی با کسی که مایه ندارد ز دانش بسی من از تخمهٔ ایرج پاک زاد وی از تخمهٔ تور جادو نژاد چگونه بود در میان آشتی ولیکن مرا بود پنداشتی کسی کش بود نام و ماند بسی سخن گفت بایدش با هرکسی همان چون بگفت این سخن شهریار زریر سپهدار و اسفندیار کشیدند شمشیر و گفتند اگر کسی باشد اندر جهان سربسر که نپسندد او را به دین آوری سر اندر نیارد به فرمانبری نیاید بدرگاه فرخنده شاه نبندد میان پیش رخشنده گاه نگرید ازو راه و دین بهی مرین دین به را نباشد رهی به شمشیر جان از تنش بر کنیم سرش را به دار برین بر کنیم سپهدار ایران که نامش زریر نبرده دلیری چو درنده شیر به شاه جهان گفت آزاده وار که دستور باشد مرا شهریار که پاسخ کنم جادو ارجاسپ را پسند آمد این شاه گشتاسپ را بدو گفت برخیز و پاسخ کنش نکال تگینان خلخ کنش زریر گرانمایه و اسفندیار چو جاماسپ دستور ناباک دار ز پیشش برفتند هر سه به هم شده سر پر از کین و دلها دژم