شاهنامه — بخش 477 از 993

به روز نبرد ار بخواهد خدای به رزم اندر آرم سرت زیر پای چو سالار پیکند نامه بخواند فرود آمد از گاه و خیره بماند سپهبدش را گفت فردا پگاه بخوان از همه پادشاهی سپاه تگینان لشکرش ترکان چین برفتند هر سو به توران زمین بدو باز خواندند لشکرش را سر مرزداران کشورش را برادر بد او را دو آهرمنان یکی کهرم و دیگری اندمان بفرمودشان تا نبرده سوار گزیدند گردان لشکر هزار بدادندشان کوس و پیل و درفش بیاراسته زرد و سرخ و بنفش بدیشان ببخشید سیصد هزار گوان گزیده نبرده سوار در گنج بگشاد و روزی بداد بزد نای رویین بنه بر نهاد بخواند آن زمان مر برادرش را بدو داد یک دست لشکرش را باندیدمان داد دست دگر خود اندر میان رفت با یک پسر یکی ترک بد نام او گرگسار گذشته بروبر بسی روزگار سپه را بدو داد اسپهبدی تو گفتی نداند همی جز بدی چو غارتگری داد بر بیدرفش بدادش یکی پیل پیکر درفش یکی بود نامش خشاش دلیر پذیره نرفتی ورا نره شیر سپه دیده بان کردش و پیش رو کشیدش درفش و بشد پیش گو دگر ترک بد نام او هوش دیو پیامش فرستاد ترکان خدیو نگه دار گفتا تو پشت سپاه گر از ما کسی باز گردد به راه هم آنجا که بینی مر او را بکش نگر تا بدانجا نجنبدت هش بران سان همی رفت بایین خشم پر از خون شده دل پر از آب چشم همی کرد غارت همی سوخت کاخ درختان همی کند از بیخ و شاخ در آورد لشکر به ایران زمین همه خیره و دل پراگنده کین چو آگاهی آمد به گشتاسپ شاه که سالار چین جملگی با سپاه بیاراسته آمد از جای خویش خشاش یلش را فرستاد پیش چو بشنید کو رفت با لشکرش که ویران کند آن نکو کشورش سپهبدش را گفت فردا پگاه بیارای پیل و بیاور سپاه سوی مرزدارانش نامه نوشت که خاقان ره راد مردی بهشت بیایید یکسر به درگاه من که بر مرز بگذشت بد خواه من چو نامه سوی راد مردان رسید که آمد جهانجوی دشمن پدید سپاهی بیامد به درگاه شاه که چندان نبد بر زمین بر گیاه ز بهر جهانگیر شاه کیان ببستند گردان گیتی میان به درگاه خسرو نهادند روی همه مرزداران به فرمان اوی برین برنیامد بسی روزگار که گرد از گزیده هزاران هزار فراز آمده بود مر شاه را کی نامدار و نکو خواه را به لشکرگه آمد سپه را بدید که شایسته بد رزم را برگزید ازان شادمان گشت فرخنده شاه دلش خیره آمد زبی مر سپاه دگر روز گشتاسپ با موبدان ردان و بزرگان و اسپهبدان گشاد آن در گنج پر کرده جم سپه را بداد او دو ساله درم چو روزی ببخشید و جوشن بداد بزد نای و کوس و بنه بر نهاد بفرمود بردن ز پیش سپاه درفش همایون فرخنده شاه سوی رزم ارجاسپ لشکر کشید سپاهی که هرگز چنان کس ندید ز تاریکی و گرد پای سپاه کسی روز روشن ندید ایچ راه ز بس بانگ اسپان و از بس خروش همی نالهٔ کوس نشنید گوش درفش فراوان برافراشته همه نیزه ها ز ابر بگذاشته چو رسته درخت از بر کوهسار چو بیشه نیستان به وقت بهار ازین سان همی رفت گشتاسپ شاه ز کشور به کشور همی شد سپاه چو از بلخ بامی به جیحون رسید سپهدار لشکر فرود آورید بشد شهریار از میان سپاه فرود آمد از باره بر شد به گاه بخواند او گرانمایه جاماسپ را کجا رهنمون بود گشتاسپ را