شاهنامه — بخش 478 از 993

سر موبدان بودو شاه ردان چراغ بزرگان و اسپهبدان چنان پاک تن بود و تابنده جان که بودی بر او آشکارا نهان ستاره شناس و گرانمایه بود ابا او به دانش کرا پایه بود بپرسید ازو شاه و گفتا خدای ترا دین به داد و پاکیزه رای چو تو نیست اندر جهان هیچ کس جهاندار دانش ترا داد و بس ببایدت کردن ز اختر شمار بگویی همی مر مرا روی کار که چون باشد آغاز و فرجام جنگ کرا بیشتر باشد اینجا درنگ نیامد خوش آن پیر جاماسپ را به روی دژم گفت گشتاسپ را که میخواستم کایزد دادگر ندادی مرا این خرد وین هنر مرا گر نبودی خرد شهریار نکردی زمن بودنی خواستار مگر با من از داد پیمان کند که نه بد کند خود نه فرمان کند جهانجوی گفتا به نام خدای بدین و به دین آور پاک رای به جان زریر آن نبرده سوار به جان گرانمایه اسفندیار که نه هرگزت روی دشمن کنم نفرمایمت بد نه خود من کنم تو هرچ اندرین کار دانی بگوی که تو چاره دانی و من چاره جوی خردمند گفت این گرانمایه شاه همیشه بتو تازه بادا کلاه ز بنده میازار و بنداز خشم خنک آنکسی کو نبیند به چشم بدان ای نبرده کی نامجوی چو در رزم روی اندر آری بروی بدانگه کجا بانگ و ویله کنند تو گویی همی کوه را برکنند به پیش اندر آیند مردان مرد هوا تیره گردد ز گرد نبرد جهان را ببینی بگشته کبود زمین پر ز آتش هوا پر زدود وزان زخم آن گرزهای گران چنان پتک پولاد آهنگران به گوش اندر آید ترنگا ترنگ هوا پر شده نعرهٔ بور و خنگ شکسته شود چرخ گردونها زمین سرخ گردد از ان خونها تو گویی هوا ابر دارد همی وزان ابر الماس بارد همی بسی بی پدر گشته بینی پسر بسی بی پسر گشته بینی پدر نخستین کس نام دار اردشیر پس شهریار آن نبرده دلیر به پیش افگند اسپ تازان خویش به خاک افگند هر ک آیدش پیش پیاده کند ترک چندان سوار کز اختر نباشد مر آن را شمار ولیکن سرانجام کشته شود نکونامش اندر نوشته شود دریغ آنچنان مرد نام آورا ابا رادمردان همه سرورا پس آزاده شیدسپ فرزند شاه چو رستم درآید به روی سپاه پس آنگاه مر تیغ را برکشد بتازد بسی اسپ و دشمن کشد بسی نامداران و گردان چین که آن شیر مرد افگند بر زمین سرانجام بختش کند خاکسار برهنه کند آن سر تاجدار بیاید پس آنگاه فرزند من ببسته میان را جگر بند من ابر کین شیدسپ فرزند شاه به میدان کند تیز اسپ سیاه بسی رنج بیند به رزم اندرون شه خسروان را بگویم که چون درفش فروزندهٔ کاویان بیفگنده باشند ایرانیان گرامی بگیرد به دندان درفش به دندان بدارد درفش بنفش به یک دست شمشیر و دیگر کلاه به دندان درفش فریدون شاه برین سان همی افگند دشمنان همی برکند جان آهرمنان سرانجام در جنگ کشته شود نکو نامش اندر نوشته شود پس ازاده بستور پور زریر به پیش افگند اسپ چون نره شیر بسی دشمنان را کند ناپدید شگفتی تر از کار او کس ندید چو آید سرانجام پیروز باز ابر دشمنان دست کرده دراز بیاید پس آن برگزیده سوار پس شهریار جهان نامدار ز آهرمنان بفگند شست گرد نماید یکی پهلوی دستبرد سرانجام ترکان به تیرش زنند تن پیلوارش به خاک افگنند بیاید پس آن نره شیر دلیر سوار دلاور که نامش زریر