شاهنامه — بخش 487 از 993

چو لشکر شنیدند آواز اوی شدند از بر خستگان بارزوی به لشکرگه خود فرود آمدند به پیروز گشتن تبیره زدند همه شب نخفتند زان خرمی که پیروزی بودشان رستمی چو اندر شکست آن شب تیره گون به دشت و بیابان فرو خورد خون کی نامور با سران سپاه بیامد به دیدار آن رزمگاه همی گرد آن کشتگان بر بگشت کرا دید بگریست و اندر گذشت برادرش را دید کشته به زار به آوردگاهی برافگنده خوار چو او را چنان زار و کشته بدید همه جامهٔ خسروی بردرید فرود آمد از شولک خوب رنگ به ریش خود اندر زده هر دو چنگ همی گفت کی شاه گردان بلخ همه زندگانی ما کرده تلخ دریغا سوارا شها خسروا نبرده دلیرا گزیده گوا ستون منا پردهٔ کشورا چراغ جهان افشر لشکرا فرود آمد و برگرفتش ز خاک به دست خودش روی بسترد پاک به تابوت زرینش اندر نهاد تو گفتی زریر از بنه خود نزاد کیان زادگان و جوانان خویش به تابوتها در نهادند پیش بفرمود تا کشتگان بشمرند کسی را که خستست بیرون برند بگردید بر گرد آن رزمگاه به کوه و بیابان و بر دشت و راه از ایرانیان کشته بد سی هزار ازان هفتصد سرکش و نامدار هزار چل از نامور خسته بود که از پای پیلان به در جسته بود وزان دیگران کشته بد صد هزار هزار و صد و شست و سه نامدار ز خسته بدی سه هزار و دویست برین جای بر تا توانی مه ایست کی نامبردار فرخنده شاه سوی گاه باز آمد از رزمگاه به بستور گفتا که فردا پکاه سوی کشور نامور کش سپاه بیامد سپهبد هم از بامداد بزد کوس و لشکر بنه برنهاد به ایران زمین باز کردند روی همه خیره دل گشته و جنگجوی همه خستگان را ببردند نیز نماندند از خواسته نیز چیز به ایران زمین باز بردندشان به دانا پزشکان سپردندشان چو شاه جهان باز شد بازجای به پور مهین داد فرخ همای سپه را به بستور فرخنده داد عجم را چنین بود آیین و داد بدادش از آزادگان ده هزار سواران جنگی و نیزه گزار بفرمود و گفت ای گو رزمسار یکی بر پی شاه توران بتاز به ایتاش و خلج ستان برگذر بکش هرک یابی به کین پدر ز هرچیز بایست بردش به کار بدادش همه بی مر و بی شمار هم آنگاه بستور برد آن سپاه و شاه جهان از بر تخت و گاه نشست و کیی تاج بر سر نهاد سپه را همه یکسره بار داد در گنج بگشاد وز خواسته سپه را همه کرد آراسته سران را همه شهرها داد نیز سکی را نماند ایچ ناداده چیز کرا پادشاهی سزا بد بداد کرا پایه بایست پایه نهاد چو اندر خور کارشان داد ساز سوی خانهاشان فرستاد باز خرامید بر گاه و باره ببست به کاخ شهنشاهی اندر نشست بفرمود تا آذر افروختند برو عود و عنبر همی سوختند زمینش بکردند از زر پاک همه هیزمش عود و عنبرش خاک همه کاخ را کار اندام کرد پسش خان گشتاسپیان نام کرد بفرمود تا بر در گنبدش بدادند جاماسپ را موبدش سوی مرزدارانش نامه نوشت که ما را خداوند یافه نهشت شبان شده تیره مان روز کرد کیان را به هر جای پیروز کرد به نفرین شد ارجاسپ ناآفرین چنین است کار جهان آفرین چو پیروزی شاهتان بشنوید گزیتی به آذر پرستان دهید چو آگاه شد قیصر آن شاه روم که فرخ شد آن شاه و ارجاسپ شوم فرسته فرستاد با خواسته غلامان و اسپان آراسته