شاهنامه — بخش 497 از 993

همی بود بر پای و دل پر ز خشم به زاری همی راند آب از دو چشم بدو گفت کای پهلوان جهان اگر تیره گردد دلت با روان چه گویی کنون کار فرشیدورد که بود از تو همواره با داغ و درد به هر سو که بودی به رزم و به بزم پر از درد و نفرین بدی بر گرزم پر از زخم شمشیر دیدم تنش دریده برو مغفر و جوشنش همی زار می بگسلد جان اوی ببخشای بر چشم گریان اوی چو آواز دادش ز فرشیدورد دلش گشت پرخون و جان پر ز درد چو باز آمدش دل به جاماسپ گفت که این بد چرا داشتی در نهفت بفرمای کاهنگران آورند چو سوهان و پتک گران آورند بیاورد جاماسپ آهنگران چو سندان پولاد و پتک گران بسودند زنجیر و مسمار و غل همان بند رومی به کردار پل چو شد دیر بر سودن بستگی به بد تنگدل بسته از خستگی به آهنگران گفت کای شوربخت ببندی و بسته ندانی گسخت همی گفت من بند آن شهریار نکردم به پیش خردمند خوار بپیچید تن را و بر پای جست غمی شد به پابند یازید دست بیاهیخت پای و بپیچید دست همه بند و زنجیر بر هم شکست چو بگسست زنجیر بی توش گشت بیفتاد از درد و بیهوش گشت ستاره شمرکان شگفتی بدید بران تاجدار آفرین گسترید چو آمد به هوش آن گو زورمند همی پیش بنهاد زنجیر و بند چنین گفت کاین هدیه های گرزم منش پست بادش به بزم و به رزم به گرمابه شد با تن دردمند ز زنجیر فرسوده و مستمند چو آمد به در پس گو نامدار رخش بود همچون گل اندر بهار یکی جوشن خسروانی بخواست همان جامهٔ پهلوانی بخواست بفرمود کان بارهٔ گام زن بیارید و آن ترگ و شمشیر من چو چشمش بران تیزرو برفتاد ز یزدان نیکی دهش کرد یاد همی گفت گر من گنه کرده ام ازینسان به بند اندر آزرده ام چه کرد این چمان بارهٔ بربری چه بایست کردن بدین لاغری بشویید و او را بی آهو کنید به خوردن تنش را به نیرو کنید فرستاد کس نزد آهنگران هرانکس که استاد بود اندران برفتند و چندی زره خواستند سلیحش یکایک بپیراستند چو شب شد چو آهرمن کینه خواه خروش جرس خاست از بارگاه بران بارهٔ پهلوی برنشست یکی تیغ هندی گرفته به دست چو نوشاذر و بهمن و مهرنوش برفتند یکسر پر از جنگ و جوش ورا راهبر پیش جاماسپ بود که دستور فرخنده گشتاسپ بود ازان بارهٔ دژ چو بیرون شدند سواران جنگی به هامون شدند سپهبد سوی آسمان کرد روی چنین گفت کای داور راست گوی توی آفریننده و کامگار فروزندهٔ جان اسفندیار تو دانی که از خون فرشیدورد دلم گشت پر درد و رخساره زرد گر ایدونک پیروز گردم به جنگ کنم روی گیتی بر ارجاسپ تنگ بخواهیم ازو کین لهراسپ شاه همان کین چندین سر بیگناه برادر جهان بین من سی و هشت که از خونشان لعل شد خاک دشت پذیرفتم از داور دادگر که کینه نگیرم ز بند پدر به گیتی صد آتشکده نو کنم جهان از ستمگاره بی خو کنم نبیند کسی پای من بر بساط مگر در بیابان کنم صد رباط به شاخی که کرگس برو نگذرد بدو گور و نخچیر پی نسپرد کنم چاه آب اندرو صدهزار توانگر کنم مردم خیش کار همه بی رهان را بدین آورم سر جادوان بر زمین آورم بگفت این و برگاشت اسپ نبرد بیامد به نزدیک فرشیدورد ورا از بر جامه بر خفته دید تن خسته در جامه بنهفته دید ز دیده ببارید چندان سرشک که با درد او آشنا شد پزشک