شاهنامه — بخش 499 از 993

چنین پاسخش داد اسفندیار که خشنود بادا ز من شهریار مرا آن بود تخت و تاج و سپاه که خشنود باشد جهاندار شاه جهاندار داند که بر دشت رزم چو من دیدم افگنده روی گرزم بدان مرد بد گوی گریان شدم ز درد دل شاه بریان شدم کنون آنچ بد بود از ما گذشت غم رفته نزدیک ما بادگشت ازین پس چو من تیغ را برکشم وزین کوه پایه سراندر کشم نه ارجاسپ مانم نه خاقان چین نه کهرم نه خلخ نه توران زمین چو لشکر بدانست کاسفندیار ز بند گران رست و بد روزگار برفتند یکسر گروها گروه به پیش جهاندار بر تیغ کوه بزرگان فزرانه و خویش اوی نهادند سر بر زمین پیش اوی چنین گفت نیک اختر اسفندیار که ای نامداران خنجرگزار همه تیغ زهرآبگون برکشید یکایک درآیید و دشمن کشید بزرگان برو خواندند آفرین که ما را توی افسر و تیغ کین همه پیش تو جان گروگان کنیم به دیدار تو رامش جان کنیم همه شب همی لشکر آراستند همی جوشن و تیغ پیراستند پدر نیز با فرخ اسفندیار همی راز گفت از بد روزگار ز خون جوانان پرخاشجوی به رخ بر نهاد از دو دیده دو جوی که بودند کشته بران رزمگاه به سر بر ز خون و ز آهن کلاه همان شب خبر نزد ارجاسپ شد که فرزند نزدیک گشتاسپ شد به ره بر فراوان طلایه بکشت کسی کو نشد کشته بنمود پشت غمی گشت و پرمایگان را بخواند بسی پیش کهرم سخنها براند که ما را جزین بود در جنگ رای بدانگه که لشکر بیامد ز جای همی گفتم آن دیو را گر به بند بیابیم گیتی شود بی گزند بگیرم سر گاه ایران زمین به هر مرز بر ما کنند آفرین کنون چون گشاده شد آن دیوزاد به چنگست ما را غم و سرد باد ز ترکان کسی نیست همتای اوی که گیرد به رزم اندرون جای اوی کنون با دلی شاد و پیروز بخت به توران خرامیم با تاج و تخت بفرمود تا هرچ بد خواسته ز گنج و ز اسپان آراسته ز چیزی که از بلخ بامی ببرد بیاورد یکسر به کهرم سپرد ز کهرمش کهتر پسر بد چهار بنه بر نهادند و شد پیش بار برفتند بر هر سوی صد هیون نشسته برو نیز صد رهنمون دلش بود پربیم و سر پر شتاب ازو دور بد خورد و آرام و خواب یکی ترک بد نام اون گرگسار ز لشکر بیامد بر شهریار بدو گفت کای شاه ترکان چین به یک تن مزن خویشتن بر زمین سپاهی همه خسته و کوفته گریزان و بخت اندر آشوفته پسر کوفته سوخته شهریار بیاری که آمد جز اسفندیار هم آورد او گر بیاید منم تن مرد جنگی به خاک افگنم سپه را همی دل شکسته کنی به گفتار بی جنگ خسته کنی چون ارجاسپ نشنید گفتار اوی باید آن دل و رای هشیار اوی بدو گفت کای شیر پرخاشخر ترا هست نام و نژاد و هنر گر این را که گفتی بجای آوری هنر بر زبان رهنمای آوری ز توران زمین تا به دریای چین ترا بخشم و بوم ایران زمین سپهبد تو باشی به هر کشورم ز فرمان تو یک زمان نگذرم هم اندر زمان لشکر او را سپرد کسانی که بودند هشیار و گرد همه شب همی خلعت آراستند همی بارهٔ پهلوان خواستند چو خورشید زرین سپر برگرفت شب تیره زو دست بر سر گرفت بینداخت پیراهن مشک رنگ چو یاقوت شد مهر چهرش به رنگ ز کوه اندر آمد سپاه بزرگ جهانگیر اسفندیار سترگ چو لشکر بیاراست اسفندیار جهان شد به کردار دریای قار بشد گرد بستور پور زریر که بگذاشتی بیشه زو نره شیر