شاهنامه — بخش 501 از 993

همان تیغ زن کندر شیرگیر که بگذاشتی نیزه بر کوه و تیر به ارجاسپ گفتند کاسفندیار به رزم اندرون بود با گرگسار ز تیغ دلیران هوا شد بنفش نه پیداست آن گرگ پیکر درفش غمی شد در ارجاسپ را زان شگفت هیون خواست و راه بیابان گرفت خود و ویژگان بر هیونان مست برفتند و اسپان گرفته به دست سپه را بران رزمگه بر بماند خود و مهتران سوی خلج براند خروشی برآمد ز اسفندیار بلرزید ز آواز او کوه و غار به ایرانیان گفت شمشیر جنگ مدارید خیره گرفته به چنگ نیام از دل و خون دشمن کنید ز تورانیان کوه قارن کنید بیفشارد ران لشکر کینه خواه سپاه اندر آمد به پیش سپاه به خون غرقه شد خاک و سنگ و گیا بگشتس بخون گر بدی آسیا همه دشت پا و بر و پشت بود بریده سر و تیغ در مشت بود سواران جنگی همی تاختند به کالا گرفتن نپرداختند چو ترکان شنیدند کارجاسپ رفت همی پوستشان بر تن از غم بکفت کسی را که بد باره بگریختند دگر تیغ و جوشن فرو ریختند به زنهار اسفندیار آمدند همه دیده چون جویبار آمدند بریشان ببخشود زورآزمای ازان پس نیفگند کس را ز پای ز خون نیا دل بی آزار کرد سری را بریشان نگهدار کرد خود و لشکر آمد به نزدیک شاه پر از خون بر و تیغ و رومی کلاه ز خون در کفش خنجر افسرده بود بر و کتفش از جوش آزرده بود بشستند شمشیر و کفش به شیر کشیدند بیرون ز خفتانش تیر به آب اندر آمد سر و تن بشست جهانجوی شادان دل و تن درست یکی جامهٔ سوکواران بخواست بیامد بر داور داد و راست نیایش همی کرد خود با پدر بران آفرینندهٔ دادگر یکی هفته بر پیش یزدان پاک همی بود گشتاسپ با درد و باک به هشتم به جا آمد اسفندیار بیامد به درگاه او گرگسار ز شیرین روان دل شده ناامید تن از بیم لرزان چو از باد بید بدو گفت شاها تو از خون من ستایش نیابی به هر انجمن یکی بنده باشم بپیشت بپای همیشه به نیکی ترا رهنمای به هر بد که آید زبونی کنم به رویین دژت رهنمونی کنم بفرمود تا بند بر دست و پای ببردند بازش به پرده سرای به لشکر گه آمد که ارجاسپ بود که ریزندها خون لهراسپ بود ببحشید زان رزمگه خواسته سوار و پیاده شد آراسته سران و اسیران که آورده بود بکشت آن کزو لشکر آزرده بود ازان پس بیامد به پرده سرای ز هرگونه انداخت با شاه رای ز لهراسپ وز کین فرشیدورد ازان نامداران روز نبرد بدو گفت گشتاسپ کای زورمند تو شادانی و خواهرانت به بند خنک آنک بر کینه گه کشته شد نه در چنگ ترکان سرگشته شد چو بر تخت بینند ما را نشست چه گوید کسی کو بود زیر دست بگریم برین ننگ تا زنده ام به مغز اندرون آتش افگنده ام پذیرفتم از کردگار بلند که گر تو به توران شوی بی گزند به مردی شوی در دم اژدها کنی خواهران را ز ترکان رها سپارم ترا تاج شاهنشهی همان گنج بی رنج و تخت مهی مرا جایگاه پرستش بس است نه فرزند من نزد دیگر کس است چنین پاسخ آورد اسفندیار که بی تو مبیناد کس روزگار به پیش پدر من یکی بنده ام روان را به فرمانش آگنده ام فدای تو دارم تن و جان خویش نخواهم سر و تخت و فرمان خویش شوم باز خواهم ز ارجاسپ کین نمانم بر و بوم توران زمین به تخت آورم خواهران را ز بند به بخت جهاندار شاه بلند برو آفرین کرد گشتاسپ و گفت که با تو روان و خرد باد جفت