شاهنامه — بخش 502 از 993

برفتنت یزدان پناه تو باد به باز آمدن تخت گاه تو باد بخواند آن زمان لشگر از هر سوی به جایی که بد موبدی گر گوی ازیشان گزیده ده و دو هزار سواران مرد افگن و کینه دار بر ایشان ببخشید گنج درم نکرد ایچ کس را به بخشش دژم ببخشید گنجی بر اسفندیار یکی تاج پر گوهر شاهوار خروشی برآمد ز درگاه شاه شد از گرد خورشید تابان سیاه ز ایوان به دشت آمد اسفندیار سپاهی گزید از در کارزار کنون زین سپس هفتخوان آورم سخنهای نغز و جوان آورم اگر بخت یکباره یاری کند برو طبع من کامگاری کند بگویم به تأیید محمود شاه بدان فر و آن خسروانی کلاه که شاه جهان جاودان زنده باد بزرگان گیتی ورا بنده باد چو خورشید بر چرخ بنمود چهر بیاراست روی زمین را به مهر به برج حمل تاج بر سر نهاد ازو خاور و باختر گشت شاد پر از غلغل و رعد شد کوهسار پر از نرگس و لاله شد جویبار ز لاله فریب و ز نرگس نهیب ز سنبل عتاب و ز گلنار زیب پر آتش دل ابر و پر آب چشم خروش مغانی و پرتاب خشم چو آتش نماید بپالاید آب ز آواز او سر برآید ز خواب چو بیدار گردی جهان را ببین که دیباست گر نقش مانی به چین چو رخشنده گردد جهان ز آفتاب رخ نرگس و لاله بینی پر آب بخندد بدو گوید ای شوخ چشم به عشق تو گریان نه از درد و خشم نخندد زمین تا نگرید هوا هوا را نخوانم کف پادشا که باران او در بهاران بود نه چون همت شهریاران بود به خورشید ماند همی دست شاه چو اندر حمل برفرازد کلاه اگر گنج پیش آید از خاک خشک وگر آب دریا و گر در و مشک ندارد همی روشناییش باز ز درویش وز شاه گردن فراز کف شاه ابوالقاسم آن پادشا چنین است با پاک و ناپارسا دریغش نیاید ز بخشیدن ایچ نه آرام گیرد به روز بسیچ چو جنگ آیدش پیش جنگ آورد سر شهریاران به چنگ آورد بدان کس که گردن نهد گنج خویش ببخشد نیندیشد از رنج خویش جهان را جهاندار محمود باد ازو بخشش و داد موجود باد ز رویین دژ اکنون جهاندیده پیر نگر تا چه گوید ازو یاد گیر سخن گوی دهقان چو بنهاد خوان یکی داستان راند از هفتخوان ز رویین دژ و کار اسفندیار ز راه و ز آموزش گرگسار چنین گفت کو چون بیامد به بلخ زبان و روان پر ز گفتار تلخ همی راند تا پیشش آمد دو راه سراپرده و خیمه زد با سپاه بفرمود تا خوان بیاراستند می و رود و رامشگران خواستند برفتند گردان لشکر همه نشستند بر خوان شاه رمه یکی جام زرین به کف برگرفت ز گشتاسپ آنگه سخن در برگرفت وزان پس بفرمود تا گرگسار شود داغ دل پیش اسفندیار بفرمود تا جام زرین چهار دمادم ببستند بر گرگسار ازان پس بدو گفت کای تیره بخت رسانم ترا من به تاج و به تخت گر ایدونک هرچت بپرسیم راست بگویی همه شهر ترکان تراست چو پیروز گردم سپارم ترا به خورشید تابان برآرم ترا نیازارم آنرا که پیوند تست هم آنرا که پیوند فرزند تست وگر هیچ گردی به گرد دروغ نگیرد بر من دروغت فروغ میانت به خنجر کنم بدو نیم دل انجمن گردد از تو به بیم چنین داد پاسخ ورا گرگسار که ای نامور فرخ اسفندیار ز من نشود شاه جز گفت راست تو آن کن که از پادشاهی سزاست بدو گفت رویین دژ اکنون کجاست که آن مرز ازین بوم ایران جداست بدو چند راهست و فرسنگ چند کدام آنک ازو هست بیم و گزند