شاهنامه — بخش 509 از 993

گر ایدونک گردیم پیروزگر ز رنج گذشته بیابیم بر نگردد فرامش به دل رنجتان نماند تهی بی گمان گنجتان همی رای زد تا جهان شد خنک برفت از بر کوه باد سبک برآمد ز درگاه شیپور و نای سپه برگرفتند یکسر ز جای به کردار آتش همی راندند جهان آفرین را بسی خواندند سپیده چو از کوه سر برکشید شب آن چادر شعر در سرکشید چو خورشید تابان نهان کرد روی همی رفت خون در پس پشت اوی به منزل رسید آن سپاه گران همه گرزداران و نیزه وران بهاری یکی خوش منش روز بود دل افروز یا گیتی افروز بود سراپرده و خیمه فرمود کی بیاراست خوان و بیاورد می هم اندر زمان تندباری ز کوه برآمد که شد نامور زان ستوه جهان سربسر گشت چون پر زاغ ندانست کس باز هامون ز زاغ بیارید از ابر تاریک برف زمینی پر از برف و بادی شگرف سه روز و سه شب هم بدان سان به دشت دم باد ز اندازه اندر گذشت هوا پود گشت ابر چون تار شد سپهبد ازان کار بیچار شد به آواز پیش پشوتن بگفت که این کار ما گشت با درد جفت به مردی شدم در دم اژدها کنون زور کردن نیارد بها همه پیش یزدان نیایش کنید بخوانید و او را ستایش کنید مگر کاین بلاها ز ما بگذرد کزین پس کسی مان به کس نشمرد پشوتن بیامد به پیش خدای که او بود بر نیکویی رهنمای نیایش ز اندازه بگذاشتند همه در زمان دست برداشتند همانگه بیامد یکی باد خوش ببرد ابر و روی هوا گشت کش چو ایرانیان را دل آمد به جای ببودند بر پیش یزدان به پای سراپرده و خیمه ها گشته تر ز سرما کسی را نبد پای و پر همانجا ببودند گردان سه روز چهارم چو بفروخت گیتی فروز سپهبد گرانمایگان را بخواند بسی داستانهای نیکو براند چنین گفت کایدر بمانید بار مدارید جز آلت کارزار هرانکس که هستند سرهنگ فش که باشد ورا باره صد آب کش به پنجاه آب و خورش برنهید دگر آلت گسترش بر نهید فزونی هم ایدر بمانید بار مگر آنچ باید بدان کارزار به نیروی یزدان بیابیم دست بدان بدکنش مردم بت پرست چو نومید گردد ز یزدان کسی ازو نیک بختی نیاید بسی ازان دژ یکایک توانگر شوید همه پاک با گنج و افسر شوید چو خور چادر زرد بر سرکشید ببد باختر چون گل شنبلید بنه برنهادند گردان همه برفتند با شهریار رمه چو بگذشت از تیره شب یک زمان خروش کلنگ آمد از آسمان برآشفت ز آوازش اسفندیار پیامی فرستاد زی گرگسار که گفتی بدین منزلت آب نیست همان جای آرامش و خواب نیست کنون ز آسمان خاست بانگ کلنگ دل ما چرا کردی از آب تنگ چنین داد پاسخ کز ایدر ستور نیابد مگر چشمهٔ آب شور دگر چشمهٔ آب یابی چو زهر کزان آب مرغ و ددان راست بهر چنین گفت سالار کز گرگسار یکی راهبر ساختم کینه دار ز گفتار او تیز لشکر براند جهاندار نیکی دهش را بخواند چو یک پاس بگذشت از تیره شب به پیش اندر آمد خروش جلب بخندید بر بارگی شاه نو ز دم سپه رفت تا پیش رو سپهدار چون پیش لشکر کشید یکی ژرف دریای بی بن بدید هیونی که بود اندران کاروان کجا پیش رو داشتی ساروان همی پیش رو غرقه گشت اندر آب سپهبد بزد چنگ هم در شتاب گرفتش دو ران بر گشیدش ز گل بترسید بدخواه ترک چگل بفرمود تا گرگسار نژند شود داغ دل پیش بر پای بند