شاهنامه — بخش 514 از 993

که چشم بدان از تنش دور باد همه روزگاران او سور باد بزد نای رویین و رویینه خم برآمد ز در نالهٔ گاودم ز هامون سوی دژ بیامد سپاه شد از گرد خورشید تابان سیاه همه زیر خفتان و خود اندرون همی از جگرشان بجوشید خون به دژ چون خبر شد که آمد سپاه جهان نیست پیدا ز گرد سیاه همه دژ پر از نام اسفندیار درخت بلا حنظل آورد بار بپوشید ارجاسپ خفتان جنگ بمالید بر چنگ بسیار چنگ بفرمود تا کهرم شیرگیر برد لشکر و کوس و شمشیر وتیر به طرخان چنین گفت کای سرفراز برو تیز با لشکری رزمساز ببر نامدران دژ ده هزار همه رزم جویان خنجرگزار نگه کن که این جنگجویان کیند وزین تاختن ساختن برچیند سرافراز طرخان بیامد دوان بدین روی دژ با یکی ترجمان سپه دید با جوشن و ساز جنگ درفشی سیه پیکر او پلنگ سپه کش پشوتن به قلب اندرون سپاهی همه دست شسته به خون به چنگ اندرون گرز اسفندیار به زیر اندرون بارهٔ نامدار جز اسفندیار تهم را نماند کس او را به جز شاه ایران نخواند سپه میسره میمنه برکشید چنان شد که کس روز روشن ندید ز زخم سنانهای الماس گون تو گفتی همی بارد از ابر خون به جنگ اندر آمد سپاه از دو روی هرانکس که بد گرد و پرخاشجوی بشد پیش نوش آذر تیغ زن همی جست پرخاش زان انجمن بیامد سرافراز طرخان برش که از تن به خاک اندر آرد سرش چو نوش آذر او را به هامون بدید بزد دست و تیغ از میان برکشید کمرگاه طرخان بدو نیم کرد دل کهرم از درد پربیم کرد چنان هم بقلب سپه حمله برد بزرگش یکی بود با مرد خرد بران سان دو لشکر بهم برشکست که از تیر بر سرکشان ابر بست سرافراز کهرم سوی دژ برفت گریزان و لشکر همی راند تفت چنین گفت کهرم به پیش پدر که ای نامور شاه خورشیدفر از ایران سپاهی بیامد بزرگ به پیش اندرون نامداری سترگ سرافراز اسفندیارست و بس بدین دژ نیاید جزو هیچ کس همان نیزهٔ جنگ دارد به چنگ که در گنبدان دژ تو دیدی به جنگ غمی شد دل ارجاسپ را زان سخن که نو شد دگر باره کین کهن به ترکان همه گفت بیرون شوید ز دژ یکسره سوی هامون شوید همه لشکر اندر میان آورید خروش هژبر ژیان آورید یکی زنده زیشان ممانید نیز کسی نام ایشان مخوانید نیز همه لشکر از دژ به راه آمدند جگر خسته و کینه خواه آمدند چو تاریکتر شد شب اسفندیار بپوشید نو جامهٔ کارزار سر بند صندوقها برگشاد یکی تا بدان بستگان جست باد کباب و می آورد و نوشیدنی همان جامهٔ رزم و پوشیدنی چو نان خورده شد هر یکی را سه جام بدادند و گشتند زان شادکام چنین گفت کامشب شبی پربلاست اگر نام گیریم ز ایدر سزاست بکوشید و پیکار مردان کنید پناه از بلاها به یزدان کنید ازان پس یلان را به سه بهر کرد هرانکس که جستند ننگ و نبرد یکی بهره زیشان میان حصار که سازند با هرکسی کارزار دگر بهره تا بر در دژ شوند ز پیکار و خون ریختن نغنوند سیم بهره را گفت از سرکشان که باید که یابید زیشان نشان که بودند با ما ز می دوش مست سرانشان به خنجر ببرید پست خود و بیست مرد از دلیران گرد بشد تیز و دیگر بدیشان سپرد به درگاه ارجاسپ آمد دلیر زره دار و غران به کردار شیر چو زخم خروش آمد از در سرای دوان پیش آزادگان شد همای ابا خواهر خویش به آفرید به خون مژه کرده رخ ناپدید