شاهنامه — بخش 515 از 993

چو آمد به تنگ اندر اسفندیار دو پوشیده را دید چون نوبهار چنین گفت با خواهران شیرمرد کز ایدر بپویید برسان گرد بدانجا که بازارگاه منست بسی زر و سیم است و گاه منست مباشید با من بدین رزمگاه اگر سر دهم گر ستانم کلاه بیامد یکی تیغ هندی به مشت کسی را که دید از دلیران بکشت همه بارگاهش چنان شد که راه نبود اندران نامور بارگاه ز بس خسته و کشته و کوفته زمین همچو دریای آشوفته چو ارجاسپ از خواب بیدار شد ز غلغل دلش پر ز تیمار شد بجوشید ارجاسپ از جایگاه بپوشید خفتان و رومی کلاه به دست اندرش خنجر آب گون دهن پر ز آواز و دل پر ز خون بدو گفت کز مرد بازارگان بیابی کنون تیغ و دینارگان یکی هدیه آرمت لهراسپی نهاده برو مهر گشتاسپی برآویخت ارجاسپ و اسفندیار از اندازه بگذشتشان کارزار پیاپی بسی تیغ و خنجر زدند گهی بر میان گاه بر سر زدند به زخم اندر ارجاسپ را کرد سست ندیدند بر تنش جایی درست ز پای اندر آمد تن پیلوار جدا کردش از تن سر اسفندیار چو شد کشته ارجاسپ آزرده جان خروشی برآمد ز کاخ زنان چنین است کردار گردنده دهر گهی نوش یابیم ازو گاه زهر چه بندی دل اندر سرای سپنج چو دانی که ایدر نمانی مرنچ بپردخت ز ارجاسپ اسفندیار به کیوان برآورد ز ایوان دمار بفرمود تا شمع بفروختند به هر سوی ایوان همی سوختند شبستان او را به خادم سپرد ازان جایگه رشته تایی نبرد در گنج دینار او مهر کرد به ایوان نبودش کسی هم نبرد بیامد سوی آخر و برنشست یکی تیغ هندی گرفته به دست ازان تازی اسپان کش آمد گزین بفرمود تا برنهادند زین برفتند زانجا صد و شست مرد گزیده سواران روز نبرد همان خواهران را بر اسپان نشاند ز درگاه ارجاسپ لشکر براند وز ایرانیان نامور مرد چند به دژ ماند با ساوهٔ ارجمند چو من گفت از ایدر به بیرون شوم خود و نامدارن به هامون شوم به ترکان در دژ ببندید سخت مگر یار باشد مرا نیک بخت هرانگه که آید گمانتان که من رسیدم بدان پاک رای انجمن غو دیده باید که از دیدگاه کانوشه سر و تاج گشتاسپ شاه چو انبوه گردد به دژ بر سپاه گریزان و برگشته از رزمگاه به پیروزی از بارهٔ کاخ پاس بدارید از پاک یزدان سپاس سر شاه ترکان ازان دیدگاه بینداخت باید به پیش سپاه بیامد ز دژ با صد و شست مرد خروشان و جوشان به دشت نبرد چو نزد سپاه پشوتن رسید برو نامدار آفرین گسترید سپاهش همه مانده زو در شگفت که مرد جوان آن دلیری گرفت چو ماه از بر تخت سیمین نشست سه پاس از شب تیره اندر گذشت همی پاسبان برخروشید سخت که گشتاسپ شاهست و پیروز بخت چو ترکان شنیدند زان سان خروش نهادند یکسر به آواز گوش دل کهرم از پاسبان خیره شد روانش ز آواز او تیره شد چو بشنید با اندریمان بگفت که تیره شب آواز نتوان نهفت چه گویی که امشب چه شاید بدن بباید همی داستانها زدن که یارد گشادن بدین سان دو لب به بالین شاهی درین تیره شب بباید فرستاد تا هرک هست سرانشان به خنجر ببرند پست چه بازی کند پاسبان روز جنگ برین نامداران شود کار تنگ وگر دشمن ما بود خانگی بجوی همی روز بیگانگی به آواز بد گفتن و فال بد بکوبیم مغزش به گوپال بد بدین گونه آواز پیوسته شد دل کهرم از پاسبان خسته شد