شاهنامه — بخش 521 از 993

بدو گفتم این بندهای گران به زنجیر و مسمار آهنگران بمانم چنین هم به فرمان شاه نخواهم سپاه و نخواهم کلاه به یزدان نمایم به روز شمار بنالم ز بدگوی با کردگار مرا گفت گر پند من نشنوی بسازی ابر تخت بر بدخوی دگر گفت کز خون چندان سران سرافراز با گرزهای گران بران رزمگه خسته تنها به تیر همان خواهرانت ببرده اسیر دگر گرد آزاده فرشیدورد فگندست خسته به دشت نبرد ز ترکان گریزان شده شهریار همی پیچد از بند اسفندیار نسوزد دلت بر چنین کارها بدین درد و تیمار و آزارها سخنها جزین نیز بسیار گفت که گفتار با درد و غم بود جفت غل و بند بر هم شکستم همه دوان آمدم نزد شاه رمه ازیشان بکشتم فزون از شمار ز کردار من شاد شد شهریار گر از هفتخوان برشمارم سخن همانا که هرگز نیاید به بن ز تن باز کردم سر ارجاسپ را برافراختم نام گشتاسپ را زن و کودکانش بدین بارگاه بیاوردم آن گنج و تخت و کلاه همه نیکویها بکردی به گنج مرا مایه خون آمد و درد و رنج ز بس بند و سوگند و پیمان تو همی نگذرم من ز فرمان تو همی گفتی ار باز بینم ترا ز روشن روان برگزینم ترا سپارم ترا افسر و تخت عاج که هستی به مردی سزاوار تاج مرا از بزرگان برین شرم خاست که گویند گنج و سپاهت کجاست بهانه کنون چیست من بر چیم پس از رنج پویان ز بهر کیم به فرزند پاسخ چنین داد شاه که از راستی بگذری نیست راه ازین بیش کردی که گفتی تو کار که یار تو بادا جهان کردگار نبینم همی دشمنی در جهان نه در آشکارا نه اندر نهان که نام تو یابد نه پیچان شود چه پیچان همانا که بیجان شود به گیتی نداری کسی را همال مگر بی خرد نامور پور زال که او راست تا هست زاولستان همان بست و غزنین و کاولستان به مردی همی ز آسمان بگذرد همی خویشتن کهتری نشمرد که بر پیش کاوس کی بنده بود ز کیخسرو اندر جهان زنده بود به شاهی ز گشتاسپ نارد سخن که او تاج نو دارد و ما کهن به گیتی مرا نیست کس هم نبرد ز رومی و توری و آزاد مرد سوی سیستان رفت باید کنون به کار آوری زور و بند و فسون برهنه کنی تیغ و گوپال را به بند آوری رستم زال را زواره فرامرز را همچنین نمانی که کس برنشیند به زین به دادار گیتی که او داد زور فروزندهٔ اختر و ماه و هور که چون این سخنها به جای آوری ز من نشنوی زین سپس داوری سپارم به تو تاج و تخت و کلاه نشانم بر تخت بر پیشگاه چنین پاسخ آوردش اسفندیار که ای پرهنر نامور شهریار همی دور مانی ز رستم کهن براندازه باید که رانی سخن تو با شاه چین جنگ جوی و نبرد ازان نامداران برانگیز گرد چه جویی نبرد یکی مرد پیر که کاوس خواندی ورا شیرگیر ز گاه منوچهر تا کیقباد دل شهریاران بدو بود شاد نکوکارتر زو به ایران کسی نبودست کاورد نیکی بسی همی خواندندش خداوند رخش جهانگیر و شیراوژن و تاج بخش نه اندر جهان نامداری نوست بزرگست و با عهد کیخسروست اگر عهد شاهان نباشد درست نباید ز گشتاسپ منشور جست چنین داد پاسخ به اسفندیار که ای شیر دل پرهنر نامدار هرانکس که از راه یزدان بگشت همان عهد او گشت چون باد دشت همانا شنیدی که کاوس شاه به فرمان ابلیس گم کرد راه همی باسمان شد به پر عقاب به زاری به ساری فتاد اندر آب