شاهنامه — بخش 522 از 993

ز هاماوران دیوزادی ببرد شبستان شاهی مر او را سپرد سیاوش به آزار او کشته شد همه دوده زیر و زبر گشته شد کسی کو ز عهد جهاندار گشت به گرد در او نشاید گذشت اگر تخت خواهی ز من با کلاه ره سیستان گیر و برکش سپاه چو آن جا رسی دست رستم ببند بیارش به بازو فگنده کمند زواره فرامرز و دستان سام نباید که سازند پیش تو دام پیاده دوانش بدین بارگاه بیاور کشان تا ببیند سپاه ازان پس نپیچد سر از ما کسی اگر کام اگر گنج یابد بسی سپهبد بروها پر از تاب کرد به شاه جهان گفت زین بازگرد ترا نیست دستان و رستم به کار همی راه جویی به اسفندیار دریغ آیدت جای شاهی همی مرا از جهان دور خواهی همی ترا باد این تخت و تاج کیان مرا گوشه ای بس بود زین جهان ولیکن ترا من یکی بنده ام به فرمان و رایت سرافگنده ام بدو گفت گشتاسپ تندی مکن بلندی بیابی نژندی مکن ز لشکر گزین کن فراوان سوار جهاندیدگان از در کارزار سلیح و سپاه و درم پیش تست نژندی به جان بداندیش تست چه باید مرا بی تو گنج و سپاه همان گنج و تخت و سپاه و کلاه چنین داد پاسخ یل اسفندیار که لشکر نیاید مرا خود به کار گر ایدونک آید زمانم فراز به لشکر ندارد جهاندار باز ز پیش پدر بازگشت او به تاب چه از پادشاهی چه از خشم باب به ایوان خویش اندر آمد دژم لبی پر ز باد و دلی پر ز غم کتایون چو بشنید شد پر ز خشم به پیش پسر شد پر از آب چشم چنین گفت با فرخ اسنفدیار که ای از کیان جهان یادگار ز بهمن شنیدم که از گلستان همی رفت خواهی به زابلستان ببندی همی رستم زال را خداوند شمشیر و گوپال را ز گیتی همی پند مادر نیوش به بد تیز مشتاب و چندین مکوش سواری که باشد به نیروی پیل ز خون رانداندر زمین جوی نیل بدرد جگرگاه دیو سپید ز شمشیر او گم کند راه شید همان ماه هاماوران را بکشت نیارست گفتن کس او را درشت همانا چو سهراب دیگر سوار نبودست جنگی گه کارزار به چنگ پدر در به هنگام جنگ به آوردگه کشته شد بی درنگ به کین سیاوش ز افراسیاب ز خون کرد گیتی چو دریای آب که نفرین برین تخت و این تاج باد برین کشتن و شور و تاراج باد مده از پی تاج سر را به باد که با تاج شاهی ز مادر نزاد پدر پیر سر گشت و برنا توی به زور و به مردی توانا توی سپه یکسره بر تو دارند چشم میفگن تن اندر بلایی به خشم جز از سیستان در جهان جای هست دلیری مکن تیز منمای دست مرا خاکسار دو گیتی مکن ازین مهربان مام بشنو سخن چنین پاسخ آوردش اسفندیار که ای مهربان این سخن یاددار همانست رستم که دانی همی هنرهاش چون زند خوانی همی نکوکارتر زو به ایران کسی نیابی و گر چند پویی بسی چو او را به بستن نباشد روا چنین بد نه خوب آید از پادشا ولیکن نباید شکستن دلم که چون بشکنی دل ز جان بگسلم چگونه کشم سر ز فرمان شاه چگونه گذارم چنین دستگاه مرا گر به زاول سرآید زمان بدان سو کشد اخترم بی گمان چو رستم بیاید به فرمان من ز من نشنود سرد هرگز سخن ببارید خون از مژه مادرش همه پاک بر کند موی از سرش بدو گفت کای زنده پیل ژیان همی خوار گیری ز نیرو روان نباشی بسنده تو با پیلتن از ایدر مرو بی یکی انجمن مبر پیش پیل ژیان هوش خویش نهاده بدین گونه بر دوش خویش