شاهنامه — بخش 529 از 993

چو بشنید گفتارش اسفندیار فرود آمد از بارهٔ نامدار گو پیلتن را به بر در گرفت چو خشنود شد آفرین برگرفت که یزدان سپاس ای جهان پهلوان که دیدم ترا شاد و روشن روان سزاوار باشد ستودن ترا یلان جهان خاک بودن ترا خنک آنک چون تو پسر باشدش یکی شاخ بیند که بر باشدش خنک آنک او را بود چون تو پشت بود ایمن از روزگار درشت خنک زال کش بگذرد روزگار به گیتی بماند ترا یادگار بدیدم ترا یادم آمد زریر سپهدار اسپ افگن و نره شیر بدو گفت رستم که ای پهلوان جهاندار و بیدار و روشن روان یکی آرزو دارم از شهریار که باشم بران آرزو کامگار خرامان بیایی سوی خان من به دیدار روشن کنی جام من سزای تو گر نیست چیزی که هست بکوشیم و با آن بساییم دست چنین پاسخ آوردش اسفندیار که ای از یلان جهان یادگار هرانکس کجا چون تو باشد به نام همه شهر ایران بدو شادکام نشاید گذر کردن از رای تو گذشت از بر و بوم وز جای تو ولیکن ز فرمان شاه جهان نپیچم روان آشکار و نهان به زابل نفرمود ما را درنگ نه با نامداران این بوم جنگ تو آن کن که بر یابی از روزگار بران رو که فرمان دهد شهریار تو خود بند بر پای نه بی درنگ نباشد ز بند شهنشاه ننگ ترا چون برم بسته نزدیک شاه سراسر بدو بازگردد گناه وزین بستگی من جگر خسته ام به پیش تو اندر کمر بسته ام نمانم که تا شب بمانی به بند وگر بر تو آید ز چیزی گزند همه از من انگار ای پهلوان بدی ناید از شاه روشن روان ازان پس که من تاج بر سر نهم جهان را به دست تو اندر نهم نه نزدیک دادار باشد گناه نه شرم آیدم نیز از روی شاه چو تو بازگردی به زابلستان به هنگام بشکوفهٔ گلستان ز من نیز یابی بسی خواسته که گردد بر و بومت آراسته بدو گفت رستم که ای نامدار همی جستم از داور کردگار که خرم کنم دل به دیدار تو کنون چون بدیدم من آزار تو دو گردن فرازیم پیر و جوان خردمند و بیدار دو پهلوان بترسم که چشم بد آید همی سر از خوب خوش برگراید همی همی یابد اندر میان دیو راه دلت کژ کند از پی تاج و گاه یکی ننگ باشد مرا زین سخن که تا جاودان آن نگردد کهن که چون تو سپهبد گزیده سری سرافراز شیری و نام آوری نیایی زمانی تو در خان من نباشی بدین مرز مهمان من گر این تیزی از مغز بیرون کنی بکوشی و بر دیو افسون کنی ز من هرچ خواهی تو فرمان کنم به دیدار تو رامش جان کنم مگر بند کز بند عاری بود شکستی بود زشت کاری بود نبیند مرا زنده با بند کس که روشن روانم برینست و بس ز تو پیش بودند کنداوران نکردند پایم به بند گران به پاسخ چنین گفتش اسفندیار که ای در جهان از گوان یادگار همه راست گفتی نگفتی دروغ به کژی نگیرند مردان فروغ ولیکن پشوتن شناسد که شاه چه فرمود تا من برفتم به راه گر اکنون بیایم سوی خان تو بوم شاد و پیروز مهمان تو تو گردن بپیچی ز فرمان شاه مرا تابش روز گردد سیاه دگر آنک گر با تو جنگ آورم به پرخاش خوی پلنگ آورم فرامش کنم مهر نان و نمک به من بر دگرگونه گردد فلک وگر سربپیچم ز فرمان شاه بدان گیتی آتش بود جایگاه ترا آرزو گر چنین آمدست یک امروز با می بساییم دست که داند که فردا چه شاید بدن بدین داستانی نباید زدن