شاهنامه — بخش 535 از 993

کجا یافتستم من از کیقباد به مینو همی جان او باد شاد گشایم در گنج و هر خواسته نهم پیش تو یکسر آراسته دهم بی نیازی سپاه ترا به چرخ اندر آرم کلاه ترا ازان پس بیابم به نزدیک شاه گرازان و خندان و خرم به راه به مردی ترا تاج بر سر نهم سپاسی به گشتاسپ زین بر نهم ازان پس ببندم کمر بر میان چنانچون ببستم به پیش کیان همه روی پالیز بی خو کنم ز شادی تن خویش را نو کنم چو تو شاه باشی و من پهلوان کسی را به تن در نباشد روان چنین پاسخ آوردش اسفندیار که گفتار بیشی نیاید به کار شکم گرسنه روز نیمی گذشت ز گفتار پیکار بسیار گشت بیارید چیزی که دارید خوان کسی را که بسیار گوید مخوان چو بنهاد رستم به خوردن گرفت بماند اندر آن خوردن اندر شگفت یل اسفندیار و گوان یکسره ز هر سو نهادند پیشش بره بفرمود مهتر که جام آورید به جای می پخته خام آورید ببینیم تا رستم اکنون ز می چه گوید چه آرد ز کاوس کی بیاورد یک جام می میگسار که کشتی بکردی بروبر گذار به یاد شهنشاه رستم بخورد برآورد ازان چشمهٔ زرد گرد همان جام را کودک میگسار بیاورد پر بادهٔ شاهوار چنین گفت پس با پشوتن به راز که بر می نیاید به آبت نیاز چرا آب بر جام می بفگنی که تیزی نبیند کهن بشکنی پشوتن چنین گفت با میگسار که بی آب جامی می افگن بیار می آورد و رامشگران را بخواند ز رستم همی در شگفتی بماند چو هنگامهٔ رفتن آمد فراز ز می لعل شد رستم سرفراز چنین گفت با او یل اسفندیار که شادان بدی تا بود روزگار می و هرچ خوردی ترا نوش باد روان دلاور پر از توش باد بدو گفت رستم که ای نامدار همیشه خرد بادت آموزگار هران می که با تو خورم نوش گشت روان خردمند را توش گشت گر این کینه از مغز بیرون کنی بزرگی و دانش برافزون کنی ز دشت اندرآیی سوی خان من بوی شاد یک چند مهمان من سخن هرچ گفتم بجای آورم خرد پیش تو رهنمای آورم بیاسای چندی و با بد مکوش سوی مردمی یاز و بازآر هوش چنین گفت با او یل اسفندیار که تخمی که هرگز نروید مکار تو فردا ببینی ز مردان هنر چو من تاختن را ببندم کمر تن خویش را نیز مستای هیچ به ایوان شو و کار فردا بسیچ ببینی که من در صف کارزار چنانم چو با باده و میگسار چو از شهر زاول به ایران شوم به نزدیک شاه و دلیران شوم هنر بیش بینی ز گفتار من مجوی اندرین کار تیمار من دل رستم از غم پراندیشه شد جهان پیش او چون یکی بیشه شد که گر من دهم دست بند ورا وگر سر فرازم گزند ورا دو کارست هر دو به نفرین و بد گزاینده رسمی نو آیین و بد هم از بند او بد شود نام من بد آید ز گشتاسپ انجام من به گرد جهان هرک راند سخن نکوهیدن من نگردد کهن که رستم ز دست جوانی بخست به زاول شد و دست او را ببست همان نام من بازگردد به ننگ نماند ز من در جهان بوی و رنگ وگر کشته آید به دشت نبرد شود نزد شاهان مرا روی زرد که او شهریاری جوان را بکشت بدان کو سخن گفت با او درشت برین بر پس از مرگ نفرین بود همان نام من نیز بی دین بود وگر من شوم کشته بر دست اوی نماند به زاولستان رنگ و بوی شکسته شود نام دستان سام ز زابل نگیرد کسی نیز نام ولیکن همی خوب گفتار من ازین پس بگویند بر انجمن