شاهنامه — بخش 539 از 993

ببندم کمر پیش او بنده وار نجویم جدایی ز اسفندیار تو دانی که من پیش تخت قباد چه کردم به مردی تو داری به یاد بخندید از گفت او زال زر زمانی بجنبید ز اندیشه سر بدو گفت زال ای پسر این سخن مگوی و جدا کن سرش را ز بن که دیوانگان این سخن بشنوند بدین خام گفتار تو نگروند قبادی به جایی نشسته دژم نه تخت و کلاه و نه گنج کهن چو اسفندیاری که فعفور چین نویسد همی نام او بر نگین تو گویی که از باره بردارمش به بر بر سوی خان زال آرمش نگوید چنین مردم سالخورد به گرد در ناسپاسی مگرد بگفت این و بنهاد سر بر زمین همی خواند بر کردگار آفرین همی گفت کای داور کردگار بگردان تو از ما بد روزگار برین گوه تا خور برآمد ز کوه نیامد زبانش ز گفتن ستوه چو شد روز رستم بپوشید گبر نگهبان تن کرد بر گبر ببر کمندی به فتراک زین بر ببست بران بارهٔ پیل پیکر نشست بفرمود تا شد زواره برش فراوان سخن راند از لشکرش بدو گفت رو لشکر آرای باش بر کوههٔ ریگ بر پای باش بیامد زواره سپه گرد کرد به میدان کار و به دشت نبرد تهمتن همی رفت نیزه به دست چو بیرون شد از جایگاه نشست سپاهش برو خواندند آفرین که بی تو مباد اسپ و گوپال و زین همی رفت رستم زواره پسش کجا بود در پادشاهی کسش بیامد چنان تا لب هیرمند همه دل پر از باد و لب پر ز پند سپه با برادر هم آنجا بماند سوی لشکر شاه ایران براند چنین گفت پس با زواره به راز که مردیست این بدرگ دیوساز بترسم که بااو نیارم زدن ندانم کزین پس چه شاید بدن تو اکنون سپه را هم ایدر بدار شوم تا چه پیش آورد روزگار اگر تند یابمش هم زان نشان نخواهم ز زابلستان سرکشان به تنها تن خویش جویم نبرد ز لشکر نخواهم کسی رنجه کرد کسی باشد از بخت پیروز و شاد که باشد همیشه دلش پر ز داد گذشت از لب رود و بالا گرفت همی ماند از کار گیتی شگفت خروشید کای فرخ اسفندیار هماوردت آمد برآرای کار چو بشنید اسفندیار این سخن ازان شیر پرخاشجوی کهن بخندید و گفت اینک آراستم بدانگه که از خواب برخاستم بفرمود تا جوشن و خود اوی همان ترکش و نیزهٔ جنگجوی ببردند و پوشید روشن برش نهاد آن کلاه کیی بر سرش بفرمود تا زین بر اسپ سیاه نهادند و بردند نزدیک شاه چو جوشن بپوشید پرخاشجوی ز زور و ز شادی که بود اندر اوی نهاد آن بن نیزه را بر زمین ز خاک سیاه اندر آمد به زین بسان پلنگی که بر پشت گور نشیند برانگیزد از گور شور سپه در شگفتی فروماندند بران نامدار آفرین خواندند همی شد چو نزد تهمتن رسید مر او را بران باره تنها بدید پس از بارگی با پشوتن بگفت که ما را نباید بدو یار و جفت چو تنهاست ما نیز تنها شویم ز پستی بران تند بالا شویم بران گونه رفتند هر دو به رزم تو گفتی که اندر جهان نیست بزم چو نزدیک گشتند پیر و جوان دو شیر سرافراز و دو پهلوان خروش آمد از بارهٔ هر دو مرد تو گفتی بدرید دشت نبرد چنین گفت رستم به آواز سخت که ای شاه شادان دل و نیک بخت ازین گونه مستیز و بد را مکوش سوی مردمی یاز و بازآر هوش اگر جنگ خواهی و خون ریختن برین گونه سختی برآویختن بگو تا سوار آورم زابلی که باشند با خنجر کابلی برین رزمگه شان به جنگ آوریم خود ایدر زمانی درنگ آوریم