شاهنامه — بخش 54 از 993

به خواب اندرد آرد سر دردمند ببندد در جنگ و راه گزند بدو باشد ایرانیان را امید ازو پهلوان را خرام و نوید پی باره ای کو چماند به جنگ بمالد برو روی جنگی پلنگ خنک پادشاهی که هنگام او زمانه به شاهی برد نام او چو بشنید گفتار اخترشناس بخندید و پذرفت ازیشان سپاس ببخشیدشان بی کران زر و سیم چو آرامش آمد به هنگام بیم فرستادهٔ زال را پیش خواند زهر گونه با او سخنها براند بگفتش که با او به خوبی بگوی که این آرزو را نبد هیچ روی ولیکن چو پیمان چنین بد نخست بهانه نشاید به بیداد جست من اینک به شبگیر ازین رزمگاه سوی شهر ایران گذارم سپاه فرستاده را داد چندی درم بدو گفت خیره مزن هیچ دم گسی کردش و خود به راه ایستاد سپاه و سپهبد از آن کار شاد ببستند از آن گرگساران هزار پیاده به زاری کشیدند خوار دو بهره چو از تیره شب درگذشت خروش سواران برآمد ز دشت همان نالهٔ کوس با کره نای برآمد ز دهلیز پرده سرای سپهبد سوی شهر ایران کشید سپه را به نزد دلیران کشید فرستاده آمد دوان سوی زال ابا بخت پیروز و فرخنده فال گرفت آفرین زال بر کردگار بران بخشش گردش روزگار درم داد و دینار درویش را نوازنده شد مردم خویش را میان سپهدار و آن سرو بن زنی بود گوینده شیرین سخن پیام آوریدی سوی پهلوان هم از پهلوان سوی سرو روان سپهدار دستان مر او را بخواند سخن هر چه بشنید با او براند بدو گفت نزدیک رودابه رو بگویش که ای نیک دل ماه نو سخن چون ز تنگی به سختی رسید فراخیش را زود بینی کلید فرستاده باز آمد از پیش سام ابا شادمانی و فرخ پیام بسی گفت و بشنید و زد داستان سرانجام او گشت همداستان سبک پاسخ نامه زن را سپرد زن از پیش او بازگشت و ببرد به نزدیک رودابه آمد چو باد بدین شادمانی ورا مژده داد پری روی بر زن درم برفشاند به کرسی زر پیکرش برنشاند یکی شاره سربند پیش آورید شده تار و پود اندرو ناپدید همه پیکرش سرخ یاقوت و زر شده زر همه ناپدید از گهر یکی جفت پر مایه انگشتری فروزنده چون بر فلک مشتری فرستاد نزدیک دستان سام بسی داد با آن درود و پیام زن از حجره آنگه به ایوان رسید نگه کرد سیندخت او را بدید زن از بیم برگشت چون سندروس بترسید و روی زمین داد بوس پر اندیشه شد جان سیندخت ازوی به آواز گفت از کجایی بگوی زمان تا زمان پیش من بگذری به حجره درآیی به من ننگری دل روشنم بر تو شد بدگمان بگویی مرا تا زهی گر کمان بدو گفت زن من یکی چاره جوی همی نان فراز آرم از چند روی بدین حجره رودابه پیرایه خواست بدو دادم اکنون همینست راست بیاوردمش افسر پرنگار یکی حلقه پرگوهر شاهوار بدو گفت سیندخت بنمایی ام دل بسته ز اندیشه بگشایی ام سپردم به رودابه گفت این دو چیز فزون خواست اکنون بیارمش نیز بها گفت بگذار بر چشم من یکی آب بر زن برین خشم من درم گفت فردا دهد ماه روی بها تا نیابم تو از من مجوی همی کژ دانست گفتار او بیاراست دل را به پیکار او بیامد بجستش بر و آستی همی جست ازو کژی و کاستی به خشم اندرون شد ازان زن غمی به خواری کشیدش بروی زمی چو آن جامه های گرانمایه دید هم از دست رودابه پیرایه دید در کاخ بر خویشتن بر ببست از اندیشگان شد به کردار مست