شاهنامه — بخش 541 از 993

برادرش گریان و دل پر ز جوش جوانی که بد نام او مهرنوش غمی شد دل مرد شمشیرزن برانگیخت آن بارهٔ پیلتن برفت از میان سپه پیش صف ز درد جگر بر لب آورده کف وزان سو فرامرز چون پیل مست بیامد یکی تیغ هندی به دست برآویخت با او همی مهرنوش دو رویه ز لشکر برآمد خروش گرامی دو پرخاشجوی جوان یکی شاهزاده دگر پهلوان چو شیران جنگی برآشوفتند همی بر سر یکدگر کوفتند در آوردگه تیز شد مهرنوش نبودش همی با فرامرز توش بزد تیغ بر گردن اسپ خویش سر بادپای اندرافگند پیش فرامرز کردش پیاده تباه ز خون لعل شد خاک آوردگاه چو بهمن برادرش را کشته دید زمین زیر او چون گل آغشته دید بیامد دوان نزد اسفندیار به جایی که بود آتش کارزار بدو گفت کای نره شیر ژیان سپاهی به جنگ آمد از سگزیان دو پور تو نوش آذر و مهرنوش به خواری به سگزی سپردند هوش تو اندر نبردی و ما پر ز درد جوانان و کی زادگان زیر گرد برین تخمه این ننگ تا جاودان بماند ز کردار نابخردان دل مرد بیدارتر شد ز خشم پر از تاب مغز و پر از آب چشم به رستم چنین گفت کای بدنشان چنین بود پیمان گردنکشان تو گفتی که لشکر نیارم به جنگ ترا نیست آرایش نام و ننگ نداری ز من شرم وز کردگار نترسی که پرسند روز شمار ندانی که مردان پیمان شکن ستوده نباشد بر انجمن دو سگزی دو پور مرا کشته اند بران خیرگی باز برگشته اند چو بشنید رستم غمی گشت سخت بلرزید برسان شاخ درخت به جان و سر شاه سوگند خورد به خورشید و شمشیر و دشت نبرد که من جنگ هرگز نفرموده ام کسی کین چنین کرد نستوده ام ببندم دو دست برادر کنون گر او بود اندر بدی رهنمون فرامرز را نیز بسته دو دست بیارم بر شاه یزدان پرست به خون گرانمایگانشان بکش مشوران ازین رای بیهوده هش چنین گفت با رستم اسفندیار که بر کین طاوس نر خون مار بریزیم ناخوب و ناخوش بود نه آیین شاهان سرکش بود تو ای بدنشان چارهٔ خویش ساز که آمد زمانت به تنگی فراز بر رخش با هردو رانت به تیر برآمیزم اکنون چو با آب شیر بدان تا کس از بندگان زین سپس نجویند کین خداوند کس وگر زنده مانی ببندمت چنگ به نزدیک شاهت برم بی درنگ بدو گفت رستم کزین گفت و گوی چه باشد مگر کم شود آبروی به یزدان پناه و به یزدان گرای که اویست بر نیک و بد رهنمای کمان برگرفتند و تیر خدنگ ببردند از روی خورشید رنگ ز پیکان همی آتش افروختند به بر بر زره را همی دوختند دل شاه ایران بدان تنگ شد بروها و چهرش پر آژنگ شد چو او دست بردی به سوی کمان نرستی کس از تیر او بی گمان به رنگ طبرخون شدی این جهان شدی آفتاب از نهیبش نهان یکی چرخ را برکشید از شگاع تو گفتی که خورشید شد در شراع به تیری که پیکانش الماس بود زره پیش او همچو قرطاس بود چو او از کمان تیر بگشاد شست تن رستم و رخش جنگی بخست بر رخش ازان تیرها گشت سست نبد باره و مرد جنگی درست همی تاخت بر گردش اسفندیار نیامد برو تیر رستم به کار فرود آمد از رخش رستم چو باد سر نامور سوی بالا نهاد همان رخش رخشان سوی خانه شد چنین با خداوند بیگانه شد به بالا ز رستم همی رفت خون بشد سست و لرزان که بیستون بخندید چون دیدش اسفندیار بدو گفت کای رستم نامدار