شاهنامه — بخش 546 از 993

بترس از جهاندار یزدان پاک خرد را مکن با دل اندر مغاک من امروز نز بهر جنگ آمدم پی پوزش و نام و ننگ آمدم تو با من به بیداد کوشی همی دو چشم خرد را بپوشی همی به خورشید و ماه و به استا و زند که دل را نرانی به راه گزند نگیری به یاد آن سخنها که رفت وگر پوست بر تن کسی را بکفت بیابی ببینی یکی خان من روندست کام تو بر جان من گشایم در گنج دیرینه باز کجا گرد کردم به سال دراز کنم بار بر بارگیهای خویش به گنجور ده تا براند ز پیش برابر همی با تو آیم به راه کنم هرچ فرمان دهی پیش شاه اگر کشتنیم او کشد شایدم همان نیز اگر بند فرمایدم همی چاره جویم که تا روزگار ترا سیر گرداند از کارزار نگه کن که دانای پیشی چه گفت که هرگز مباد اختر شوم جفت چنین داد پاسخ که مرد فریب نیم روز پرخاش و روز نهیب اگر زنده خواهی که ماند به جای نخستین سخن بند بر نه به پای از ایوان و خان چند گویی همی رخ آشتی را بشویی همی دگر باره رستم زبان برگشاد مکن شهریارا ز بیداد یاد مکن نام من در جهان زشت و خوار که جز بد نیاید ازین کارزار هزارانت گوهر دهم شاهوار همان یارهٔ زر با گوشوار هزارانت بنده دهم نوش لب پرستنده باشد ترا روز و شب هزارت کنیزک دهم خلخی که زیبای تاج اند با فرخی دگر گنج سام نریمان و زال گشایم به پیش تو ای بی همال همه پاک پیش تو گرد آورم ز زابلستان نیز مرد آورم که تا مر ترا نیز فرمان کنند روان را به فرمان گروگان کنند ازان پس به پیشت پرستارورا دوان با تو آیم بر شهریار ز دل دور کن شهریارا تو کین مکن دیو را با خرد همنشین جز از بند دیگر ترا دست هست بمن بر که شاهی و یزدان پرست که از بند تا جاودان نام بد بماند به من وز تو انجام بد به رستم چنین گفت اسفندیار که تا چندگویی سخن نابکار مرا گویی از راه یزدان بگرد ز فرمان شاه جهانبان بگرد که هرکو ز فرمان شاه جهان بگردد سرآید بدو بر زمان جز از بند گر کوشش (و) کارزار به پیشم دگرگونه پاسخ میار به تندی به پاسخ گو نامدار چنین گفت کای پرهنر شهریار همی خوار داری تو گفتار من به خیره بجویی تو آزار من چنین داد پاسخ که چند از فریب همانا به تنگ اندر آمد نشیب بدانست رستم که لابه به کار نیاید همی پیش اسفندیار کمان را به زه کرد و آن تیر گز که پیکانش را داده بد آب رز همی راند تیر گز اندر کمان سر خویش کرده سوی آسمان همی گفت کای پاک دادار هور فزایندهٔ دانش و فر و زور همی بینی این پاک جان مرا توان مرا هم روان مرا که چندین بپیچم که اسفندیار مگر سر بپیچاند از کارزار تو دانی که بیداد کوشد همی همی جنگ و مردی فروشد همی به بادافره این گناهم مگیر توی آفرینندهٔ ماه و تیر چو خودکامه جنگی بدید آن درنگ که رستم همی دیر شد سوی جنگ بدو گفت کای سگزی بدگمان نشد سیر جانت ز تیر و کمان ببینی کنون تیر گشتاسپی دل شیر و پیکان لهراسپی یکی تیر بر ترگ رستم بزد چنان کز کمان سواران سزد تهمتن گز اندر کمان راند زود بران سان که سیمرغ فرموده بود بزد تیر بر چشم اسفندیار سیه شد جهان پیش آن نامدار خم آورد بالای سرو سهی ازو دور شد دانش و فرهی نگون شد سر شاه یزدان پرست بیفتاد چاچی کمانش ز دست