شاهنامه — بخش 560 از 993

سرم پر ز دردست و دل پر ز خون جز از کین ندارم به مغز اندرون دو جنگی چو نوش آذر و مهرنوش که از درد ایشان برآمد خروش چو اسفندیاری که اندر جهان بدو تازه بد روزگار مهان به زابلستان زان نشان کشته شد ز دردش دد و دام سرگشته شد همانا که بر خون اسفندیار به زاری بگرید به ایوان نگار هم از خون آن نامداران ما جوانان و جنگی سواران ما هر آنکس که او باشد از آب پاک نیارد سر گوهر اندر مغاک به کردار شاه آفریدون بود چو خونین بباشد همایون بود که ضحاک را از پی خون جم ز نام آوران جهان کرد کم منوچهر با سلم و تور سترگ بیاورد ز آمل سپاهی بزرگ به چین رفت و کین نیا بازخواست مرا همچنان داستانست راست چو کیخسرو آمد از افراسیاب ز خون کرد گیتی چو دریای آب پدرم آمد و کین لهراسپ خواست ز کشته زمین کرد با کوه راست فرامرز کز بهر خون پدر به خورشید تابان برآورد سر به کابل شد و کین رستم بخواست همه بوم و بر کرد با خاک راست زمین را ز خون بازنشناختند همی باره بر کشتگان تاختند به کینه سزاوارتر کس منم که بر شیر درنده اسپ افگنم اگر بشمری در جهان نامدار سواری نبینی چو اسفندیار چه بیند و این را چه پاسخ دهید بکوشید تا رای فرخ نهید چو بشنید گفتار بهمن سپاه هرانکس که بد شاه را نیکخواه به آواز گفتند ما بنده ایم همه دل به مهر تو آگنده ایم ز کار گذشته تو داناتری ز مردان جنگی تواناتری به گیتی همان کن که کام آیدت وگر زان سخن فر و نام آیدت نپیچد کسی سر ز فرمان تو که یارد گذشتن ز پیمان تو چو پاسخ چنین یافت از لشکرش به کین اندرون تیزتر شد سرش همه سیستان را بیاراستند برین بر نهادند و برخاستند به شبگیر برخاست آوای کوس شد از گرد لشکر سپهر آبنوس همی رفت زان لشکر نامدار سواران شمشیرزن صد هزار چو آمد به نزدیکی هیرمند فرستاده ای برگزید ارجمند فرستاد نزدیک دستان سام بدادش ز هر گونه چندی پیام چنین گفت کز کین اسفندیار مرا تلخ شد در جهان روزگار هم از کین نوش آذر و مهر نوش دو شاه گرامی دو فرخ سروش ز دل کین دیرینه بیرون کنیم همه بوم زابل پر از خون کنیم فرستاده آمد به زابل بگفت دل زال با درد و غم گشت جفت چنین داد پاسخ که گر شهریار براندیشد از کار اسفندیار بداند که آن بودنی کار بود مرا زان سخن دل پرآزار بود تو بودی به نیک و بد اندر میان ز من سود دیدی ندیدی زیان نپیچید رستم ز فرمان اوی دلش بسته بودی به پیمان اوی پدرت آن گرانمایه شاه بزرگ زمانش بیامد بدان شد سترگ به بیشه درون شیر و نر اژدها ز چنگ زمانه نیابد رها همانا شنیدی که سام سوار به مردی چه کرد اندران روزگار چنین تا به هنگام رستم رسید که شمشیر تیز از میان برکشید به پیش نیاکان تو در چه کرد به مردی به هنگام ننگ و نبرد همان کهتر و دایگان تو بود به لشکر ز پرمایگان تو بود به زاری کنون رستم اندرگذشت همه زابلستان پرآشوب گشت شب و روز هستم ز درد پسر پر از آب دیده پر از خاک سر خروشان و جوشان و دل پر ز درد دو رخ زرد و لبها شده لاژورد که نفرین برو باد کو را ز پای فگند و بر آنکس که بد رهنمای گر ایدونک بینی تو پیکار ما به خوبی براندیشی از کار ما بیایی ز دل کینه بیرون کنی به مهر اندرین کشور افسون کنی