شاهنامه — بخش 561 از 993

همه گنج فرزند و دینار سام کمرهای زرین و زرین ستام چو آیی به پیش تو آرم همه تو شاهی و گردنکشانت رمه فرستاده را اسپ و دینار داد ز هرگونه ای چیز بسیار داد چو این مایه ور پیش بهمن رسید ز دستان بگفت آنچ دید و شنید چو بشنید ازو بهمن نیک بخت نپذرفت پوزش برآشفت سخت به شهر اندر آمد دلی پر ز درد سری پر ز کین لب پر از باد سرد پذیره شدش زال سام سوار هم از سیستان آنک بد نامدار چو آمد به نزدیک بهمن فراز پیاده شد از باره بردش نماز بدو گفت هنگام بخشایش است ز دل درد و کین روز پالایش است ازان نیکویها که ما کرده ایم ترا در جوانی بپرورده ایم ببخشای و کار گذشته مگوی هنر جوی وز کشتگان کین مجوی که پیش تو دستان سام سوار بیامد چنین خوار و با دستوار برآشفت بهمن ز گفتار اوی چنان سست شد تیز بازار اوی هم اندر زمان پای کردش به بند ز دستور و گنجور نشنید پند ز ایوان دستان سام سوار شتر بارها برنهادند بار ز دینار وز گوهر نابسود ز تخت وز گستردنی هرچ بود ز سیمینه و تاجهای به زر ز زرینه و گوشوار و کمر از اسپان تازی به زرین ستام ز شمشیر هندی به زرین نیام همان برده و بدره های درم ز مشک و ز کافور وز بیش و کم که رستم فراز آورید آن به رنج ز شاهان و گردنکشان یافت گنج همه زابلستان به تاراج داد مهان را همه بدره و تاج داد غمی شد فرامرز در مرز بست ز در دنیا دست کین را بشست همه نامداران روشن روان برفتند یکسر بر پهلوان بدان نامداران زبان برگشاد ز گفت زواره بسی کرد یاد که پیش پدرم آن جهاندیده مرد همی گفت و لبها پر از بادسرد که بهمن ز ما کین اسفندیار بخواهد تو این را به بازی مدار پدرم آن جهاندیدهٔ نامور ز گفت زواره بپیچید سر نپذرفت و نشنید اندرز او ازو گشت ویران کنون مرز او نیا چون گذشت او به شاهی رسید سر تاج شاهی به ماهی رسید کنون بهمن نامور شهریار همی نو کند کین اسفندیار هم از کین مهر آن سوار دلیر ز نوش آذر آن گرد درنده شیر کنون خواهد از ما همی کین شان به جای آورد کین و آیین شان ز ایران سپاهی چو ابر سیاه بیاورد نزدیک ما کینه خواه نیای من آن نامدار بلند گرفت و به زنجیر کردش به بند که بودی سپر پیش ایرانیان به مردی بهر کینه بسته میان چه آمد بدین نامور دودمان که آید ز هر سو بمابر زیان پدر کشته و بند سایه نیا به مغز اندرون خون بود کیمیا به تاراج داده همه مرز خویش نبینم سر مایهٔ ارز خویش شما نیز یکسر چه گویید باز هرانکس که هستید گردن فراز بگفتند کای گرد روشن روان پدر بر پدر بر توی پهلوان همه یک به یک پیش تو بنده ایم برای و به فرمان تو زنده ایم چو بشنید پوشید خفتان جنگ دلی پر ز کینه سری پر ز ننگ سپه کرد و سر سوی بهمن نهاد ز رزم تهمتن بسی کرد یاد چو نزدیک بهمن رسید آگهی برآشفت بر تخت شاهنشهی بنه برنهاد و سپه برنشاند به غور اندر آمد دو هفته بماند فرامرز پیش آمدش با سپاه جهان شد ز گرد سواران سپاه وزان روی بهمن صفی برکشید که خورشید تابان زمین را ندید ز آواز شیپور و هندی درای همی کوه را دل برآمد ز جای بشست آسمان روی گیتی به قیر ببارید چون ژاله از ابر تیر ز چاک تبرزین و جر کمان زمین گشت جنبان تر از آسمان