شاهنامه — بخش 562 از 993

سه روز و سه شب هم برین رزمگاه به رخشنده روز و به تابنده ماه همی گرز بارید و پولاد تیغ ز گرد سپاه آسمان گشت میغ به روز چهارم یکی باد خاست تو گفتی که با روز شب گشت راست به سوی فرامرز برگشت باد جهاندار گشت از دم باد شاد همی شد پس گرد با تیغ تیز برآورد زان انجمن رستخیز ز بستی و از لشکر زابلی ز گردان شمشیر زن کابلی برآوردگه بر سواری نماند وزان سرکشان نامداری نماند همه سربسر پشت برگاشتند فرامرز را خوار بگذاشتند همه رزمگه کشته چون کوه کوه به هم برفگنده ز هر دو گروه فرامرز با اندکی رزمجوی به مردی به روی اندر آورد روی همه تنش پر زخم شمشیر بود که فرزند شیران بد و شیر بود سرانجام بر دست یاز اردشیر گرفتار شد نامدار دلیر بر بهمن آوردش از رزمگاه بدو کرد کین دار چندی نگاه چو دیدش ندادش به جان زینهار بفرمود داری زدن شهریار فرامرز را زنده بر دار کرد تن پیلوارش نگونسار کرد ازان پس بفرمود شاه اردشیر که کشتند او را به باران تیر گامی پشوتن که دستور بود ز کشتن دلش سخت رنجور بود به پیش جهاندار بر پای خاست چنین گفت کای خسرو داد و راست اگر کینه بودت به دل خواستی پدید آمد از کاستی راستی کنون غارت و کشتن و جنگ و جوش مفرمای و مپسند چندین خروش ز یزدان بترس و ز ما شرم دار نگه کن بدین گردش روزگار یکی را برآرد به ابر بلند یکی زو شود زار و خوار و نژند پدرت آن جهانگیر لشکر فروز نه تابوت را شد سوی نیمروز نه رستم به کابل به نخچیرگاه بدان شد که تا نیست گردد به چاه تو تا باشی ای خسرو پاک و راد مرنجان کسی را که دارد نژاد چو فرزند سام نریمان ز بند بنالد به پروردگار بلند بپیچی ازان گرچه نیک اختری چو با کردگار افگند داوری چو رستم نگهدار تخت کیان همی بر در رنج بستی میان تو این تاج ازو یافتی یادگار نه از راه گشتاسپ و اسفندیار ز هنگامهٔ کی قباد اندرآی چنین تا به کیخسرو پاک رای بزرگی به شمشیر او داشتند مهان را همه زیر او داشتند ازو بند بردار گر بخردی دلت بازگردان ز راه بدی چو بشنید شاه از پشوتن سخن پشیمان شد از درد و کین کهن خروشی برآمد ز پرده سرای که ای پهلوانان با داد و رای بسیچیدن بازگشتن کنید مبادا که تاراج و کشتن کنید بفرمود تا پای دستان ز بند گشادند و دادند بسیار پند تن کشته را دخمه کردند جای به گفتار دستور پاکیزه رای ز زندان به ایوان گذر کرد زال برو زار بگریست فرخ همال که زارا دلیرا گوا رستما نبیرهٔ گو نامور نیرما تو تا زنده بودی که آگاه بود که گشتاسپ اندر جهان شاه بود کنون گنج تاراج و دستان اسیر پسر زار کشته به پیکان تیر مبیناد چشم کس این روزگار زمین باد بی تخم اسفندیار ازان آگهی سوی بهمن رسید به نزدیک فرخ پشوتن رسید پشوتن ز رودابه پردرد شد ازان شیون او رخش زرد شد به بهمن چنین گفت کای شاه نو چو بر نیمهٔ آسمان ماه نو به شبگیر ازین مرز لشکر بران که این کار دشوار گشت و گران ز تاج تو چشم بدان دور باد همه روزگاران تو سور باد بدین خانهٔ زال سام دلیر سزد گر نماند شهنشاه دیر چو شد کوه بر گونهٔ سندروس ز درگاه برخاست آوای کوس بفرمود پس بهمن کینه خواه کزانجا برانند یکسر سپاه