شاهنامه — بخش 564 از 993

بفرمود تا درگری پاک مغز یکی تخته جست از در کار نغز یکی خرد صندوق از چوب خشک بکردند و برزد برو قیر و مشک درون نرم کرده به دیبای روم براندوده بیرون او مشک و موم به زیر اندرش بستر خواب کرد میانش پر از در خوشاب کرد بسی زر سرخ اندرو ریخته عقیق و زبرجد برآمیخته ببستند بس گوهر شاهوار به بازوی آن کودک شیرخوار بدانگه که شد کودک از خواب مست خروشان بشد دایهٔ چرب دست نهادش به صندوق در نرم نرم به چینی پرندش بپوشید گرم سر تنگ تابوت کردند خشک به دبق و به عنبر به قیر و به مشک ببردند صندوق را نیم شب یکی بر دگر نیز نگشاد لب ز پیش همایش برون تاختند به آب فرات اندر انداختند پس اندر همی رفت پویان دو مرد که تا آب با شیرخواره چه کرد چو کشتی همی رفت چوب اندر آب نگهبان آنرا گرفته شتاب سپیده چو برزد سر از کوهسار بگردید صندوق بر رودبار به گازرگهی کاندرو بود سنگ سر جوی را کارگه کرده تنگ یکی گازر آن خرد صندوق دید بپویید وز کارگه برکشید چو بگشاد گسترده ها برگرفت بماند اندران کار گازر شگفت به جامه بپوشید و آمد دمان پرامید و شادان و روشن روان سبک دیده بان پیش مامش دوید ز صندوق و گازر بگفت آنچ دید جهاندار پیروز با دیده گفت که چیزی که دیدی بباید نهفت چو بیگاه گازر بیامد ز رود بدو جفت او گفت هست این درود که باز آمدی جامه ها نیم نم بدین کارکرد از که یابی درم دل گازر از درد پژمرده بود یکی کودک زیرکش مرده بود زن گازر از درد کودک نوان خلیده رخان تیره گشته روان بدو گفت گازر که بازآر هوش ترا زشت باشد ازین پس خروش کنون گر بماند سخن در نهفت بگویم به پیش سزاوار جفت به سنگی که من جامه را برزنم چو پاکیزه گردد به آب افگنم دران جوی صندوق دیدم یکی نهفته بدو اندرون کودکی چو من برگشادم در بسته باز به دیدار آن خردم آمد نیاز اگر بود ما را یکی پور خرد نبودش بسی زندگانی بمرد کنون یافتی پور با خواسته به دینار و دیبا بیاراسته چو آن جامه ها بر زمین بر نهاد سر تنگ صندوق را برگشاد زن گازر آن دید خیره بماند بروبر جهان آفرین را بخواند رخی دید تابان میان حریر به دیدار مانندهٔ اردشیر پر از در خوشاب بالین او عقیق و زبرجد به پایین او به دست چپش سرخ دینار بود سوی راست یاقوت شهوار بود بدو داد زن زود پستان شیر ببد شاد زان کودک دلپذیر ز خوبی آن کودک و خواسته دل او ز غم گشت پیراسته بدو گفت گازر که این را به جان خریدار باشیم تا جاودان که این کودک نامداری بود گر او در جهان شهریاری بود زن گازر او را چو پیوند خویش بپرورد چونانک فرزند خویش سیم روز داراب کردند نام کز آب روان یافتندش کنام چنان بد که روزی زن پاک رای سخن گفت هرگونه با کدخدای که این گوهران را چه سازی کنون که باشد بدین دانشت رهنمون به زن گفت گازر که این نیک جفت چه خاک و چه گوهرمرا در نهفت همان به کزین شهر بیرون شویم ز تنگی و سختی به هامون شویم به شهری که ما را ندانند کس که خواریم و ناشادگر دست رس به شبگیر گازر بنه برنهاد برفت و نکرد از بر و بوم یاد ببردند داراب را در کنار نکردند جز گوهر و زر به بار بپیمود زان مرز فرسنگ شست به شهری دگر ساخت جای نشست