شاهنامه — بخش 575 از 993

ز خانه بدان بزمگاه آمدند خرامان به نزدیک شاه آمدند فرستاده روی سکندر بدید بر شاه رفت آفرین گسترید بدو گفت کاین مهتر اسکندرست که بر تخت با گرز و با افسرست بدانگه که ما را بفرمود شاه برفتیم نزدیک او باژخواه برآشفت و ما را بدان خوار کرد به گفتار با شاه پیکار کرد چو از پادشاهیش بگریختم شب تیره اسپان برانگیختم ندیدیم مانندهٔ او به روم دلیر آمدست اندرین مرز و بوم همی برگراید سپاه ترا همان گنج و تخت و کلاه ترا چو گفت فرستاده بشنید شاه فزون کرد سوی سکندر نگاه سکندر بدانست کاندر نهان چه گفتند با شهریار جهان همی بود تا تیره تر گشت روز سوی باختر گشت گیتی فروز بیامد به دهلیز پرده سرای دلاور به اسپ اندر آورد پای چنین گفت پس با سواران خویش بلنداختر و نامداران خویش که ما را کنون جان به اسپ اندرست چو سستی کند باد ماند به دست همه بادپایان برانگیختند ز پیش جهاندار بگریختند چو دارا سر و افسر او ندید به تاریکی از چشم شد ناپدید نگهبان فرستاد هم در زمان به نزدیکی خیمهٔ بدگمان چو رفتند بیداردل رفته بود نه بخت چنان پادشا خفته بود پس او فرستاد دارا سوار دلیران و پرخاشجویان هزار چو باد از پس او همی تاختند شب تیرهٔ بد راه نشناختند طلایه بدیدند گشتند باز نبد سود جز رنج و راه دراز چو اسکندر آمد به پرده سرای برفتند گردان رومی ز جای بدیدند شب شاه را شادکام به پیش اندرون پرگهر چار جام به گردان چنین گفت کاباد بید بدین فرخی فال ما شاد بید که این جام پیروزی جان ماست سر اختران زیر فرمان ماست هم از لشکرش برگرفتم شمار فراوان کم است از شنیده سوار همه جنگ را تیغها برکشید وزین دشت هامون سر اندرکشید چو در جنگ تن را به رنج آورید ازان رنج شاهی و گنج آورید جهان آفریننده یار منست سر اختر اندر کنار منست بزرگان برو خواندند آفرین که آباد بادا به قیصر زمین فدای تو بادا تن و جان ما برینست جاوید پیمان ما ز شاهان که یارد بدن یار تو به مردی و بالا و دیدار تو چو خورشید برزد سر از کوه و راغ زمین شد به کردار زرین چراغ جهاندار دارا سپه برگرفت جهان چادر قیر بر سرگرفت بیاورد لشکر ز رود فرات به هامون سپه بیش بود از نبات سکندر چو بشنید کامد سپاه بزد کوس و آورد لشکر به راه دو لشکر که آن را کرانه نبود چو اسکندر اندر زمانه نبود ز ساز و ز گردان هر دو گروه زمین همچو دریا بد و گرد کوه ز خفتان وز خنجر هندوان ز بالا و اسپ وز برگستوان دو رویه سپه برکشیدند صف ز خنجر همی یافت خورشید تف به پیش سپاه آوریدند پیل جهان شد به کردار دریای نیل سواران جنگ از پس و پیل پیش همه برگرفته دل از جان خویش تو گفتی هوا خون خروشد همی زمین از خروشش بجوشد همی ز بس نالهٔ بوق و هندی درای همی کوه را دل برآمد ز جای ز آواز اسپان و بانگ سران چرنگیدن گرزهای گران تو گفتی زمین کوه جنگی شدست ز گرد آسمان روی زنگی شدست به یک هفته گردان پرخاشجوی به روی اندر آورده بودند روی بهشتم برآمد یکی تیره گرد بران سان که خورشید شد لاژورد بپوشید دیدار ایران سپاه گریزان برفتند از آن رزمگاه سپاه سکندر پس اندر دمان یکی پرغم و دیگری شادمان