شاهنامه — بخش 578 از 993

نه مردی بد این رزم ما با سپاه مگر بخشش و گردش هور و ماه کنون بودنی بود و ما دل به درد چه داریم ازین گنبد لاژورد کنون گر بسازی و پیمان کنی دل از جنگ ایران پشیمان کنی همه گنج گشتاسپ و اسفندیار همان یاره و تاج گوهرنگار فرستم به گنج تو از گنج خویش همان نیز ورزیدهٔ رنج خویش همان مر ترا یار باشم به جنگ به روز و شبانت نسازم درنگ کسی را که داری ز پیوند من ز پوشیده رویان و فرزند من بر من فرستی نباشد شگفت جهانجوی را کین نباید گرفت ز پوشیده رویان به جز سرزنش نباشد ز شاهان برتر منش چو نامه بخواند خداوند هوش بیاراید این رای پاسخ نیوش هیونی ز کرمان بیامد دوان به نزدیک اسکندر بدگمان سکندر چو آن نامه برخواند گفت که با جان دارا خرد باد جفت کسی کو گراید به پیوند اوی به پوشیده رویان و فرزند اوی نبیند مگر تخته گور تخت گر آویخته سر ز شاخ درخت همه به اصفهانند بی درد و رنج ازیشان مبادا که خواهیم گنج تو گر سوی ایران خرامی رواست همه پادشاهی سراسر تراست ز فرمان تو یک زمان نگذریم نفس نیز بی راه تو نشمریم بکردار کشتی بیامد هیون دل و دیدهٔ تاجور پر ز خون چو آن پاسخ نامه دارا بخواند ز کار جهان در شگفتی بماند سرانجام گفت این ز کشتن بتر که من پیش رومی ببندم کمر ستودان مرا بهتر آید ز ننگ یکی داستان زد برین مرد سنگ که گر آب دریا بخواهد رسید درو قطره باران نیاید پدید همی بودمی یار هرکس به جنگ چو شد مر مرا زین نشان کار تنگ نبینم همی در جهان یار کس بجز ایزدم نیست فریادرس چو یاور نبودش ز نزدیک و دور یکی نامه بنوشت نزدیک فور پر از لابه و زیردستی و درد نخست آفرین بر جهاندار کرد دگر گفت کای مهتر هندوان خردمند و دانا و روشن روان همانا که نزد تو آمد خبر که ما را چه آمد ز اختر به سر سکندر بیاورد لشکر ز روم نه برماند ما را نه آباد بوم نه پیوند و فرزند و تخت و کلاه نه دیهیم شاهی نه گنج و سپاه ار ایدونک باشی مرا یارمند که از خویشتن بازدارم گزند فرستمت چندان گهرها ز گنج کزان پس نبینی تو از گنج رنج همان در جهان نیز نامی شوی به نزد بزرگان گرامی شوی هیونی برافگند بر سان باد بیامد بر فور فوران نژاد چو اسکندر آگاه شد زین سخن که دارای دارا چه افگند بن بفرمود تا برکشیدند نای غو کوس برخاست و هندی درای بیامد ز اصطخر چندان سپاه که خورشید بر چرخ گم کرد راه برآمد خروش سپاه از دو روی بی آرام شد مردم جنگجوی سکندر به آیین صفی برکشید هوا نیلگون شد زمین ناپدید چو دارا بیاورد لشکر به راه سپاهی نه بر آرزو رزمخواه شکسته دل و گشته از رزم سیر سر بخت ایرانیان گشته زیر نیاویختند ایچ با رومیان چو روبه شد آن دشت شیر ژیان گرانمایگان زینهاری شدند ز اوج بزرگی به خواری شدند چو دارا چنان دید برگاشت روی گریزان همی رفت با های هوی برفتند با شاه سیصد سوار از ایران هرانکس که بد نامدار دو دستور بودش گرامی دو مرد که با او بدندی به دشت نبرد یکی موبدی نام او ماهیار دگر مرد را نام جانوشیار چو دیدند کان کار بی سود گشت بلند اختر و نام دارا گذشت یکی با دگر گفت کین شوربخت ازو دور شد افسر و تاج و تخت بباید زدن دشنه ای بر برش وگر تیغ هندی یکی بر سرش