شاهنامه — بخش 591 از 993

سر نامه کرد آفرین خدای کجا بود و باشد همیشه به جای کسی را که او کرد پیروزبخت بماند بدو کشور و تاج و تخت گرش خوار گیرد بماند نژد نتابد برو آفتاب بلند شنیدی همانا که یزدان پاک چه دادست ما را بدین تیره خاک ز پیروزی و بخت وز فرهی ز دیهیم وز تخت شاهنشهی نماند همی روز ما بگذرد کسی دیگر آید کزو بر خورد همی نام کوشم که ماند نه ننگ بدین مرکز ماه و پرگار تنگ چو این نامه آرند نزدیک تو بی آزار کن رای تاریک تو ز تخت بلندی به اسپ اندر آی مزن رای با موبد و رهنمای ز ما ایمنی خواه و چاره مساز که بر چاره گر کار گردد دراز ز فرمان اگر یک زمان بگذری بلندی گزینی و کنداوری بیارم چو آتش سپاهی گران گزیده دلیران کنداوران چو من باسواران بیایم به جنگ پشیمانی آید ترا زین درنگ چو زین باره گفتارها سخته شد نویسنده از نامه پردخته شد نهادند مهر سکندر به روی بجستند پیدا یکی نامجوی فرستاده شاهش به نزدیک فور گهی رزم گفتی گهی بزم و سور فرستاده آمد به درگه فراز بگفتند با فور گردن فراز جهاندیده را پیش او خواندند بر تخت نزدیک بنشاندند چو آن نامه برخواند فور سترگ برآشفت زان نامدار بزرگ هم انگه یکی تند پاسخ نوشت به پالیز کینه درختی بکشت سر نامه گفت از خداوندپاک بباید که باشیم با ترس و باک نگوییم چندین سخن بر گزاف که بیچاره باشد خداوند لاف مرا پیش خوانی ترا شرم نیست خرد را بر مغزت آزرم نیست اگر فیلقوس این نوشتی به فور تو نیز آن هم آغاز و بردار شور ز دارا بدین سان شدستی دلیر کزو گشته بد چرخ گردنده سیر چو بر تخمه ای بگذرد روزگار نسازند با پند آموزگار همان نیز بزم آمدت رزم کید بر آنی که شاهانت گشتند صید برین گونه عنوان برین سان سخن نیامد بما زان کیان کهن منم فور وز فور دارم نژاد که از قیصران کس نکردیم یاد بدانگه که دار مرا یار خواست دل و بخت با او ندیدیم راست همی ژنده پیلان فرستادمش همیدون به بازی زمان دادمش که بر دست آن بنده بر کشته شد سر بخت ایرانیان گشته شد گر او را ز دستور بد بد رسید چرا شد خرد در سرت ناپدید تو در جنگ چندین دلیری مکن که با مات کوتاه باشد سخن ببینی کنون ژنده پیل و سپاه که پیشت ببندند بر باد راه همی رای تو برترین گشتن است نهان تو چون رنگ آهرمنست به گیتی همه تخم زفتی مکار بترس از گزند و بد روزگار بدین نامه ما نیکویی خواستیم منقش دلت را بیاراستیم چو پاسخ به نزد سکندر رسید هم انگه ز لشکر سران برگزید که باشند شایسته و پیش رو به دانش کهن گشته و سال نو سوی فور هندی سپاهی براند که روی زمین جز به دریا نماند به هر سو همی رفت زان سان سپاه تو گفتی جز آن بر زمین نیست راه همه کوه و دریا و راه درشت به دل آتش جنگ جویان بکشت ز رفتن سپه سربسر گشت کند ازان راه دشوار و پیکار تند هم انگه چو آمد به منزل سپاه گروهی برفتند نزدیک شاه که ای قیصر روم و سالار چین سپاه ترا برنتابد زمین نجوید همی جنگ تو فور هند نه فغفور چینی نه سالار سند سپه را چرا کرد باید تباه بدین مرز بی ارز و زین گونه راه ز لشکر نبینیم اسپی درست که شاید به تندی برو رزم جست ازین جنگ گر بازگردد سپاه سوار و پیاده نیابند راه