شاهنامه — بخش 60 از 993

یکی بنده ام من رسیده به جای به مردی بشست اندر آورده پای همی گرد کافور گیرد سرم چنین کرد خورشید و ماه افسرم ببستم میان را یکی بنده وار ابا جاودان ساختم کارزار عنان پیچ و اسپ افگن و گرزدار چو من کس ندیدی به گیتی سوار بشد آب گردان مازندران چو من دست بردم به گرز گران ز من گر نبودی به گیتی نشان برآورده گردن ز گردن کشان چنان اژدها کو ز رود کشف برون آمد و کرد گیتی چو کف زمین شهر تا شهر پهنای او همان کوه تا کوه بالای او جهان را ازو بود دل پر هراس همی داشتندی شب و روز پاس هوا پاک دیدم ز پرندگان همان روی گیتی ز درندگان ز تفش همی پر کرگس بسوخت زمین زیر زهرش همی برفروخت نهنگ دژم بر کشیدی ز آب به دم درکشیدی ز گردون عقاب زمین گشت بی مردم و چارپای همه یکسر او را سپردند جای چو دیدم که اندر جهان کس نبود که با او همی دست یارست سود به زور جهاندار یزدان پاک بیفگندم از دل همه ترس و باک میان را ببستم به نام بلند نشستم بران پیل پیکر سمند به زین اندرون گرزهٔ گاوسر به بازو کمان و به گردن سپر برفتم بسان نهنگ دژم مرا تیز چنگ و ورا تیز دم مرا کرد پدرود هرکو شنید که بر اژدها گرز خواهم کشید ز سر تا به دمش چو کوه بلند کشان موی سر بر زمین چون کمند زبانش بسان درختی سیاه ز فر باز کرده فگنده به راه چو دو آبگیرش پر از خون دو چشم مرا دید غرید و آمد به خشم گمانی چنان بردم ای شهریار که دارم مگر آتش اندر کنار جهان پیش چشمم چو دریا نمود به ابر سیه بر شده تیره دود ز بانگش بلرزید روی زمین ز زهرش زمین شد چو دریای چین برو بر زدم بانگ برسان شیر چنان چون بود کار مرد دلیر یکی تیر الماس پیکان خدنگ به چرخ اندرون راندم بی درنگ چو شد دوخته یک کران از دهانش بماند از شگفتی به بیرون زبانش هم اندر زمان دیگری همچنان زدم بر دهانش بپیچید ازان سدیگر زدم بر میان زفرش برآمد همی جوی خون از جگرش چو تنگ اندر آورد با من زمین برآهختم این گاوسر گرزکین به نیروی یزدان گیهان خدای برانگیختم پیلتن را ز جای زدم بر سرش گرزهٔ گاو چهر برو کوه بارید گفتی سپهر شکستم سرش چون تن ژنده پیل فرو ریخت زو زهر چون رود نیل به زخمی چنان شد که دیگر نخاست ز مغزش زمین گشت باکوه راست کشف رود پر خون و زرداب شد زمین جای آرامش و خواب شد همه کوهساران پر از مرد و زن همی آفرین خواندندی بمن جهانی بران جنگ نظاره بود که آن اژدها زشت پتیاره بود مرا سام یک زخم ازان خواندند جهان زر و گوهر برافشاندند چو زو بازگشتم تن روشنم برهنه شد از نامور جوشنم فرو ریخت از باره بر گستوان وزین هست هر چند رانم زیان بران بوم تا سالیان بر نبود جز از سوخته خار خاور نبود چنین و جزین هر چه بودیم رای سران را سرآوردمی زیر پای کجا من چمانیدمی بادپای بپرداختی شیر درنده جای کنون چند سالست تا پشت زین مرا تختگاه است و اسپم زمین همه گرگساران و مازنداران به تو راست کردم به گرز گران نکردم زمانی برو بوم یاد ترا خواستم راد و پیروز و شاد کنون این برافراخته یال من همان زخم کوبنده کوپال من بدان هم که بودی نماند همی بر و گردگاهم خماند همی کمندی بینداخت از دست شست زمانه مرا باژگونه ببست