شاهنامه — بخش 600 از 993

جهاندار فرزند را بازخواند بران نامور زیرگاهش نشاند سکندر بدو گفت کای کامگار اگر کام دل خواهی آرام دار من از تو بدین کین نگیرم همی سخن هرچ گویی پذیرم همی مرا این نژندی ز اسکندرست کجا شاد با تاج و با افسرست بدین سان فرستد مرا نزد شاه که از نامور مهتری باژ خواه بدان تا هران بد که خواهد رسید برو بر من آید ز دشمن پدید ورا من بدین زود پاسخ دهم یکی شاه را رای فرخ نهم اگر دست او من بگیرم به دست به نزد تو آرم به جای نشست بدان سان که با او نبینی سپاه نه شمشیر بینی نه تخت و کلاه چه بخشی تو زین پادشاهی مرا چو بپسندی این نیک خواهی مرا چو بشنید طینوش گفت این سخن شنیدم نباید که گردد کهن گرین را که گفتی به جای آوری بکوشی و پاکیزه رای آوری من از گنج وز بدره و هرچ هست ز اسپان و مردان خسرو پرست ترا بخشم و نیز دارم سپاس تو باشی جهانگیر و نیکی شناس یکی پاک دستور باشی مرا بدین مرز گنجور باشی مرا سکندر بیامد ز جای نشست برین عهد بگرفت دستش به دست بپرسید طینوش کاین چون کنی بدین جادوی بر چه افسون کنی بدو گفت چون بازگردم ز شاه تو باید که با من بیایی به راه ز لشکر بیاری سواری هزار همه نامدار از در کارزار به جایی یکی بیشه دیدم به راه نشانم ترا در کمین با سپاه شوم من ز پیش تو در پیش اوی ببینم روان بداندیش اوی بگویم که چندین فرستاد چیز کزان پس نیندیشی از چیز نیز فرستاده گوید که من نزد شاه نیارم شدن در میان سپاه اگر شاه بیند که با موبدان شود نزد طینوش با بخردان چو بیندش بپذیرد این خواسته ز هرگونه ای گنج آراسته بیاید چو بیند ترا بی سپاه اگر بازگردد گشادست راه چو او بشنود خوب گفتار من نه اندیشد از رنگ و بازار من بیاید بر آن سایه زیر درخت ز گنجور می خواهد و تاج و تخت تو جنگی سپاهی به گردش درآر برآساید از گردش روزگار مکافات من باشد و کام تو نجوید ازان پس کس آرام تو که آید به دستت بسی خواسته پرستنده و اسپ آراسته چو طینوش بشنید زان شاد شد بسان یکی سرو آزاد شد چنین داد پاسخ که دارم امید که گردد بدو تیره روزم سپید به دام من آویزد او ناگهان به خونی که او ریخت اندر جهان چو دارای دارا و گردان سند چو فور دلیر آن سرافراز هند چو قیدافه گفت سکندر شنید به چشم و دلش چارهٔ او بدید بخندید زان چاره در زیر لب دو بسد نهان کرد زیر قصب سکندر بیامد ز نزدیک اوی پراندیشه بد جان تاریک اوی همی چاره جست آن شب دیریاز چو خورشید بنمود چینی طراز برافراخت از کوه زرین درفش نگونسار شد پرنیانی بنفش سکندر بیامد به نزدیک شاه پرستنده برخاست از بارگاه به رسمی که بودش فرود آورید جهانجوی پیش سپهبد چمید ز بیگانه ایوان بپرداختند فرستاده را پیش او تاختند چو قیدافه را دید بر تخت گفت که با رای تو مشتری باد جفت بدین مسیحا به فرمان راست بد ارنده کو بر زبانم گواست با برای و دین و صلیب بزرگ به جان و سر شهریار سترگ به زنار و شماس و روح القدس کزین پس مرا خاک در اندلس نبیند نه لشکر فرستم به جنگ نیامیزم از هر دری نیز رنگ نه با پاک فرزند تو بد کنم نه فرمان دهم نیز و نه خود کنم به جان یاد دارم وفای ترا نجویم به چیزی جفای ترا