شاهنامه — بخش 601 از 993

برادر بود نیک خواهت مرا به جای صلیب است گاهت مرا نگه کرد قیدافه سوگند اوی یگانه دل و راست پیوند اوی همه کاخ کرسی زرین نهاد به پیش اندر آرایش چین نهاد بزرگان و نیک اختران را بخواند یکایک بر آن کرسی زر نشاند ازان پس گرامی دو فرزند را بیاورد خویشان و پیوند را چنین گفت کاندر سرای سپنج سزد گر نباشیم چندین به رنج نباید کزین گردش روزگار مرا بهره کین آید و کارزار سکندر نخواهد شد از گنج سیر وگر آسمان اندر آرد به زیر همی رنج ما جوید از بهر گنج همه گنج گیتی نیرزد به رنج برآنم که با اونسازیم جنگ نه بر پادشاهی کنم کار تنگ یکی پاسخ پندمندش دهیم سرش برفرازیم و پندش دهیم اگر جنگ جوید پس از پند من به بیند پس از پند من بند من ازان سان شوم پیش او با سپاه که بخشایش آرد برو چرخ و ماه ازین ازمایش ندارد زیان بماند مگر دوستی در میان چه گویید و این را چه پاسخ دهید مرا اندرین رای فرخ نهید همه مهتران سر برافراختند همی پاسخ پادشا ساختند بگفتند کای سرور داد و راد ندارد کسی چون تو مهتر به یاد نگویی مگر آنک بهتر بود خنک شهرکش چون تو مهتر بود اگر دوست گردد ترا پادشا چه خواهد جزین مردم پارسا نه آسیب آید بدین گنج تو نیرزد همه گنجها رنج تو چو اسکندری کو بیاید ز روم به شمشیر دریا کند روی بوم همی از درت بازگردد به چیز همه چیز دنیی نیرزد پشیز جز از آشتی ما نبینیم روی نه والا بود مردم کینه جوی چو بشنید گفتار آن بخردان پسندیده و پاک دل موبدان در گنج بگشاد و تاج پدر بیاورد با یاره و طوق زر یکی تاج بد کاندران شهر و مرز کسی گوهرش را ندانست ارز فرستاده را گفت کین بی بهاست هرانکس که دارد جزو نارواست به تاج مهان چون سزا دیدمش ز فرزند پرمایه بگزیدمش یکی تخت بودش به هفتاد لخت ببستی گشایندهٔ نیک بخت به پیکر یک اندر دگر بافته به چاره سر شوشها تافته سر پایها چون سر اژدها ندانست کس گوهرش را بها ازو چارصد گوهر شاهوار همان سرخ یاقوت بد زین شمار دو بودی به مثقال هر یک به سنگ چو یک دانهٔ نار بودی به رنگ زمرد برو چار صد پاره بود به سبزی چو قوس قزح نابسود گشاده شتر بار بودی چهل زنی بود چون موج دریا به دل دگر چار صد تای دندان پیل چه دندان درازیش بد میل میل پلنگی که خوانی همی بربری ازان چار صد پوست بد بر سری ز چرم گوزن ملمع هزار همه رنگ و بیرنگ او پر نگار دگر صد سگ و یوز نخچیر گیر که آهو ورا پیش دیدی ز تیر بیاورد زان پس دوصد گاومیش پرستندهٔ او همی راند پیش ز دیبای خز چارصد تخته نیز همان تختها کرده از چوب شیز دگر چار صد تخته از عود تر که مهر اندرو گیرد و رنگ زر صد اسپ گرانمایه آراسته ز میدان ببردند با خواسته همان تیغ هندی و رومی هزار بفرمود با جوشن کارزار همان خود و مغفر هزار و دویست به گنجور فرمود کاکنون مه ایست همه پاک بر بیطقون برشمار بگویش که شبگیر برساز کار سپیده چو برزد ز بالا درفش چو کافور شد روی چرخ بنفش زمین تازه شد کوه چون سندروس ز درگاه برخاست آوای کوس سکندر به اسپ اندر آورد پای به دستوری بازگشتن به جای چو طینوش جنگی سپه برنشاند از ایوان به درگاه قیدافه راند