شاهنامه — بخش 61 از 993

سپردیم نوبت کنون زال را که شاید کمربند و کوپال را یکی آرزو دارد اندر نهان بیاید بخواهد ز شاه جهان یکی آرزو کان به یزدان نکوست کجا نیکویی زیر فرمان اوست نکردیم بی رای شاه بزرگ که بنده نباید که باشد سترگ همانا که با زال پیمان من شنیدست شاه جهان بان من که از رای او سر نپیچم به هیچ درین روزها کرد زی من بسیچ به پیش من آمد پر از خون رخان همی چاک چاک آمدش ز استخوان مرا گفت بردار آمل کنی سزاتر که آهنگ کابل کنی چو پروردهٔ مرغ باشد به کوه نشانی شده در میان گروه چنان ماه بیند به کابلستان چو سرو سهی بر سرش گلستان چو دیوانه گردد نباشد شگفت ازو شاه را کین نباید گرفت کنون رنج مهرش به جایی رسید که بخشایش آرد هر آن کش بدید ز بس درد کو دید بر بی گناه چنان رفت پیمان که بشنید شاه گسی کردمش با دلی مستمند چو آید به نزدیک تخت بلند همان کن که با مهتری در خورد ترا خود نیاموخت باید خرد چو نامه نوشتند و شد رای راست ستد زود دستان و بر پای خاست چو خورشید سر سوی خاور نهاد نخفت و نیاسود تا بامداد چو آن جامه ها سوده بفگند شب سپیده بخندید و بگشاد لب بیامد به زین اندر آورد پای برآمد خروشیدن کره نای به سوی شهنشاه بنهاد روی ابا نامهٔ سام آزاده خوی چو در کابل این داستان فاش گشت سر مرزبان پر ز پرخاش گشت برآشفت و سیندخت را پیش خواند همه خشم رودابه بر وی براند بدو گفت کاکنون جزین رای نیست که با شاه گیتی مرا پای نیست که آرمت با دخت ناپاک تن کشم زارتان بر سر انجمن مگر شاه ایران ازین خشم و کین برآساید و رام گردد زمین به کابل که با سام یارد چخید ازان زخم گرزش که یارد چشید چو بشنید سیندخت بنشست پست دل چاره جوی اندر اندیشه بست یکی چاره آورد از دل به جای که بد ژرف بین و فزاینده رای وزان پس دوان دست کرده به کش بیامد بر شاه خورشید فش بدو گفت بشنو ز من یک سخن چو دیگر یکی کامت آید بکن ترا خواسته گر ز بهر تنست ببخش و بدان کین شب آبستنست اگر چند باشد شب دیریاز برو تیرگی هم نماند دراز شود روز چون چشمه روشن شود جهان چون نگین بدخشان شود بدو گفت مهراب کز باستان مزن در میان یلان داستان بگو آنچه دانی و جان را بکوش وگر چادر خون به تن بر بپوش بدو گفت سیندخت کای سرفراز بود کت به خونم نیاید نیاز مرا رفت باید به نزدیک سام زبان برگشایم چو تیغ از نیام بگویم بدو آنچه گفتن سزد خرد خام گفتارها را پزد ز من رنج جان و ز تو خواسته سپردن به من گنج آراسته بدو گفت مهراب بستان کلید غم گنج هرگز نباید کشید پرستنده و اسپ و تخت و کلاه بیارای و با خویشتن بر به راه مگر شهر کابل نسوزد به ما چو پژمرده شد برفروزد به ما چین گفت سیندخت کای نامدار به جای روان خواسته خواردار نباید که چون من شوم چاره جوی تو رودابه را سختی آری به روی مرا در جهان انده جان اوست کنون با توم روز پیمان اوست ندارم همی انده خویشتن ازویست این درد و اندوه من یکی سخت پیمان ستد زو نخست پس آنگه به مردی ره چاره جست بیاراست تن را به دیبا و زر به در و به یاقوت پرمایه سر پس از گنج زرش ز بهر نثار برون کرد دینار چون سی هزار به زرین ستام آوریدند سی از اسپان تازی و از پارسی