شاهنامه — بخش 613 از 993

بپرسید فغفور و بنواختش یکی نامور جایگه ساختش چو برزد سر از کوه روشن چراغ ببردند بالای زرین جناغ فرستادهٔ شاه را پیش خواند سکندر فراوان سخنها براند بگفت آنچ بایست و نامه بداد سخنهای قیصر همه کرد یاد بران نامه عنوان بد از شاه روم جهاندار و سالار هر مرز و بوم که خوانند شاهان برو آفرین زما بندگان جهان آفرین جهاندار و داننده و رهنمای خداوند پاکی و نیکی فزای دگر گفت فرمان ما سوی چین چنانست که آباد ماند زمین نباید بسیچید ما را به جنگ که از جنگ شد روز بر فور تنگ چو دارا که بد شهریار جهان چو فریان تازی و دیگر مهان ز خاور برو تا در باختر ز فرمان ما کس نجوید گذر شمار سپاهم نداند سپهر وگر بشمرد نیز ناهید و مهر اگر هیچ فرمان ما بشکنی تن و بوم و کشور به رنج افگنی چو نامه بخوانی بیارای ساو مرنجان تن خویش و با بد مکاو گر آیی بینی مرا با سپاه ببینم ترا یک دل و نیک خواه بداریم بر تو همین تاج و تخت به چیزی گزندت نیاید ز بخت وگر کند باشی به پیش آمدن ز کشور سوی شاه خویش آمدن ز چیزی که باشد طرایف به چین ز زرینه و اسپ و تیغ و نگین هم از جامه و پرده و تخت عاج ز دیبای پرمایه و طوق و تاج ز چیزی که یابی فرستی به گنج چو خواهی که از ما نیایدت رنج سپاه مرا بازگردان ز راه بباش ایمن از گنج و تخت و کلاه چو سالار چین زان نشان نامه دید برآشفت و پس خامشی برگزید بخندید و پس با فرستاده گفت که شاه ترا آسمان باد جفت بگوی آنچ دانی ز گفتار اوی ز بالا و مردی و دیدار اوی فرستاده گفت ای سپهدار چین کسی چون سکندر مدان بر زمین به مردی و رادی و بخش و خرد ز اندیشهٔ هر کسی بگذرد به بالای سروست و با زور پیل به بخشش به کردار دریای نیل زبانش به کردار برنده تیغ به چربی عقاب اندر آرد ز میغ چو بشنید فغفور چین این سخن یکی دیگر اندیشه افگند بن بفرمود تا خوان و می خواستند به باغ اندر ایوان بیاراستند همی خورد می تا جهان تیره شد سر میگساران ز می خیره شد سپهدار چین با فرستاده گفت که با شاه تو مشتری باد جفت چو روشن شود نامه پاسخ کنیم به دیدار تو روز فرخ کنیم سکندر بیامد ترنجی به دست ز ایوان سالار چین نیم مست چو خورشید برزد سر از برج شیر سپهر اندر آورد شب را به زیر سکندر به نزدیک فغفور شد از اندیشهٔ بد دلش دور شد بپرسید زو گفت شب چون بدی که بیرون شدی دوش میگون بدی ازان پس بفرمود تا شد دبیر بیاورد قرطاس و مشک و عبیر مران نامه را زود پاسخ نوشت بیاراست قرطاس را چون بهشت نخست آفرین کرد بر دادگر خداوند مردی و داد و هنر خداوند فرهنگ و پرهیز و دین ازو باد بر شاد روم آفرین رسید این فرستادهٔ چرب گوی هم آن نامهٔ شاه فرهنگ جوی سخنهای شاهان همه خواندم وزان با بزرگان سخن راندم ز دارای داراب و فریان و فور سخن هرچ پیدا بد از رزم و سور که پیروز گشتی بریشان همه شبان بودی و شهریاران رمه تو داد خداوند خورشید و ماه به مردی مدان و فزون سپاه چو بر مهتری بگذرد روزگار چه در سور میرد چه در کارزار چو فرجامشان روز رزم تو بود زمانه نه کاهد نخواهد فزود تو زیشان مکن کشی و برتری که گر ز آهنی بی گمان بگذری کجا شد فریدون و ضحاک و جم فراز آمد از باد و شد سوی دم