شاهنامه — بخش 63 از 993

جزین نیز هر چیز کاندر خورد بیبد ز من مهتر پر خرد گرفت آن زمان سام دستش به دست ورا نیک بنواخت و پیمان ببست چو بشنید سیندخت سوگند او همان راست گفتار و پیوند او زمین را ببوسید و بر پای خاست بگفت آنچه اندر نهان بود راست که من خویش ضحاکم ای پهلوان زن گرد مهراب روشن روان همان مام رودابهٔ ماه روی که دستان همی جان فشاند بروی همه دودمان پیش یزدان پاک شب تیره تا برکشد روز چاک همی بر تو بر خواندیم آفرین همان بر جهاندار شاه زمین کنون آمدم تا هوای تو چیست ز کابل ترا دشمن و دوست کیست اگر ما گنهکار و بدگوهریم بدین پادشاهی نه اندر خوریم من اینک به پیش توام مستمند بکش گر کشی ور ببندی ببند دل بیگناهان کابل مسوز کجا تیره روز اندر آید به روز سخنها چو بشنید ازو پهلوان زنی دید با رای و روشن روان به رخ چون بهار و به بالا چو سرو میانش چو غرو و به رفتن تذرو چنین داد پاسخ که پیمان من درست است اگر بگسلد جان من تو با کابل و هر که پیوند تست بمانید شادان دل و تن درست بدین نیز همداستانم که زال ز گیتی چو رودابه جوید همال شما گرچه از گوهر دیگرید همان تاج و اورنگ را در خورید چنین است گیتی وزین ننگ نیست ابا کردگار جهان جنگ نیست چنان آفریند که آیدش رای نمانیم و ماندیم با های های یکی بر فراز و یکی در نشیب یکی با فزونی یکی با نهیب یکی از فزایش دل آراسته ز کمی دل دیگری کاسته یکی نامه با لابهٔ دردمند نبشتم به نزدیک شاه بلند به نزد منوچهر شد زال زر چنان شد که گفتی برآورده پر به زین اندر آمد که زین را ندید همان نعل اسپش زمین را ندید بدین زال را شاه پاسخ دهد چو خندان شود رای فرخ نهد که پروردهٔ مرغ بی دل شدست از آب مژه پای در گل شدست عروس ار به مهر اندرون همچو اوست سزد گر برآیند هر دو ز پوست یکی روی آن بچهٔ اژدها مرا نیز بنمای و بستان بها بدو گفت سیندخت اگر پهلوان کند بنده را شاد و روشن روان چماند به کاخ من اندر سمند سرم بر شود به آسمان بلند به کابل چنو شهریار آوریم همه پیش او جان نثار آوریم لب سام سیندخت پرخنده دید همه بیخ کین از دلش کنده دید نوندی دلاور به کردار باد برافگند و مهراب را مژده داد کز اندیشهٔ بد مکن یاد هیچ دلت شاد کن کار مهمان بسیچ من اینک پس نامه اندر دمان بیایم نجویم به ره بر زمان دوم روز چون چشمهٔ آفتاب بجنیبد و بیدار شد سر ز خواب گرانمایه سیندخت بنهاد روی به درگاه سالار دیهیم جوی روارو برآمد ز درگاه سام مه بانوان خواندندش به نام بیامد بر سام و بردش نماز سخن گفت بااو زمانی دراز به دستوری بازگشتن به جای شدن شادمان سوی کابل خدای دگر ساختن کار مهمان نو نمودن به داماد پیمان نو ورا سام یل گفت برگرد و رو بگو آنچه دیدی به مهراب گو سزاوار او خلعت آراستند ز گنج آنچه پرمایه تر خواستند بکابل دگر سام را هر چه بود ز کاخ و زباغ و زکشت و درود دگر چارپایان دوشیدنی ز گستردنی هم ز پوشیدنی به سیندخت بخشید و دستش بدست گرفت و یک نیز پیمان ببست پذیرفت مر دخت او را بزال که باشند هر دو بشادی همال سرافراز گردی و مردی دویست بدو داد و گفتش که ایدر مایست به کابل بباش و به شادی بمان ازین پس مترس از بد بدگمان