شاهنامه — بخش 637 از 993

بدو گفت زو نیز مشنو سخن کمند آر و بادافره او بکن به دل گفت موبد که بد روزگار که فرمان چنین آمد از شهریار همه مرگ راییم برنا و پیر ندارد پسر شهریار اردشیر گر او بی عدد سالیان بشمرد به دشمن رسد تخت چون بگذرد همان به کزین کار ناسودمند به مردی یکی کار سازم بلند ز کشتن رهانم مر این ماه را مگر زین پشیمان کنم شاه را هرانگه کزو بچه گردد جدا به جای آرم این گفتهٔ پادشا نه کاریست کز دل همی بگذرد خردمند باشم به از بی خرد بیاراست جایی به ایوان خویش که دارد ورا چون تن و جان خویش به زن گفت اگر هیچ باد هوا ببیند ورا من ندارم روا پس اندیشه کرد آنک دشمن بسیست گمان بد و نیک با هرکسیست یکی چاره سازم که بدگوی من نراند به زشت آب در جوی من به خانه شد و خایه ببرید پست برو داغ و دارو نهاد و ببست به خایه نمک بر پراگند زود به حقه در آگند بر سان دود هم اندر زمان حقه را مهر کرد بیامد خروشان و رخساره زرد چو آمد به نزدیک تخت بلند همان حقه بنهاد با مهر و بند چنین گفت با شاه کین زینهار سپارد به گنجور خود شهریار نوشته بر آن حقه تاریخ آن پدیدار کرده بن و بیخ آن چو هنگامه زادن آمد فراز ازان کار بر باد نگشاد راز پسر زاد پس دختر اردوان یکی خسروآیین و روشن روان از ایوان خویش انجمن دور کرد ورا نام دستور شاپور کرد نهانش همی داشت تا هفت سال یکی شاه نو گشت با فر و یال چنان بد که روزی بیامد وزیر بدید آب در چهرهٔ اردشیر بدو گفت شاها انوشه بدی روان را به اندیشه توشه بدی ز گیتی همه کام دل یافتی سر دشمن از تخت برتافتی کنون گاه شادی و می خوردنست نه هنگام اندیشه ها کردنست زمین هفت کشور سراسر تراست جهان یکسر از داد تو گشت راست چنین داد پاسخ ورا شهریار که ای پاک دل موبد رازدار زمانه به شمشیر ما راست گشت غم و رنج و ناخوبی اندر گذشت مرا سال بر پنجه و یک رسید ز کافور شد مشک و گل ناپدید پسر بایدی پیشم اکنون به پای دلارای و نیروده و رهنمای پدر بی پسر چون پسر بی پدر که بیگانه او را نگیرد به بر پس از من بدشمن رسد تاج و گنج مرا خاک سود آید و درد و رنج به دل گفت بیدار مرد کهن که آمد کنون روزگار سخن بدو گفت کای شاه کهتر نواز جوانمرد روشن دل و سرفراز گر ایدونک یابم به جان زینهار من این رنج بردارم از شهریار بدو گفت شاه ای خردمند مرد چرا بیم جان ترا رنجه کرد بگوی آنچ دانی و بفزای نیز ز گفت خردمند برتر چه چیز چنین داد پاسخ بدو کدخدای که ای شاه روشن دل و پاک رای یکی حقه بد نزد گنجور شاه سزد گر بخواهد کنون پیش گاه به گنجور گفت آنک او زینهار ترا داد آمد کنون خواستار بدو بازده تا ببینم که چیست مگرمان نباید به اندیشه زیست بیاورد آن حقه گنجور اوی سپرد آنک بستد ز دستور اوی بدو گفت شاه اندرین حقه چیست نهاده برین بند بر مهر کیست بدو گفت کان خون گرم منست بریده ز بن پاک شرم منست سپردی مرا دختر اردوان که تا بازخواهی تن بی روان نکشتم که فرزند بد در نهان بترسیدم از کردگار جهان بجستم ز فرمانت آزرم خویش بریدم هم اندر زمان شرم خویش بدان تا کسی بد نگوید مرا به دریای تهمت نشوید مرا کنون هفت ساله ست شاپور تو که دایم خرد باد دستور تو