شاهنامه — بخش 656 از 993

غمی شد ز مرگ آن سر تاجور بمرد و به شاهی نبودش پسر چنان نامور مرد شیرین سخن به نوی بشد زین سرای کهن چنین بود تا بود چرخ روان توانا به هر کار و ما ناتوان چهل روز سوکش همی داشتند سر گاه او خوار بگذاشتند به چندین زمان تخت بیکار بود سر مهتران پر ز تیمار بود نگه کرد موبد شبستان شاه یکی لاله رخ دید تابان چو ماه سر مژه چون خنجر کابلی دو زلفش چو پیچان خط مغولی (؟) مسلسل یک اندر دگر بافته گره بر زده سرش برتافته پری چهره را بچه اندر نهان ازان خوب رخ شادمان شد جهان چهل روزه شد رود و می خواستند یکی تخت شاهی بیاراستند به سر برش تاجی برآویختند بران تاج زر و درم ریختند چهل روز بگذشت بر خوب چهر یکی کودک آمد چو تابنده مهر ورا موبدش نام شاپور کرد بران شادمانی یکی سور کرد تو گفتی همی فره ایزدیست برو سایهٔ رایت بخردیست برفتند گردان زرین کمر بیاویختند از برش تاج زر چو آن خرد را سیر دادند شیر نوشتند پس در میان حریر چهل روزه را زیر آن تاج زر نهادند بر تخت فرخ پدر به شاهی برو آفرین خواندند همه مهتران گوهر افشاندند یکی موبدی بود شهرو به نام خردمند و شایسته و شادکام بیامد به کرسی زرین نشست میان پیش او بندگی را ببست جهان را همی داشت با داد و رای سپه را به هر نیک و بد رهنمای پراگنده گنج و سپاه ورا بیاراست ایوان و گاه ورا چنین تا برآمد برین پنج سال برافراخت آن کودک خرد یال نشسته شبی شاه در طیسفون خردمند موبد به پیش اندرون بدانگه که خورشید برگشت زرد پدید آمد آن چادر لاژورد خروش آمد از راه اروندرود به موبد چنین گفت هست این درود چنین گفت موبد بران شاه خرد که ای پاک دل نیک پی شاه گرد کنون مرد بازاری و چاره جوی ز کلبه سوی خانه بنهاد روی چو بر دجله بر یکدگر بگذرند چنین تنگ پل را به پی بسپرند بترسد چنین هرکس از بیم کوس چنین برخروشند چون زخم کوس چنین گفت شاپور با موبدان که ای پرهنر نامور بخردان پلی دیگر اکنون بباید زدن شدن را یکی راه باز آمدن بدان تا چنین زیردستان ما گر از لشکری در پرستان ما به رفتن نباشند زین سان به رنج درم داد باید فراوان ز گنج همه موبدان شاد گشتند سخت که سبز آمد آن نارسیده درخت یکی پل بفرمود موبد دگر به فرمان آن کودک تاجور ازو شادمان شد دل مادرش بیاورد فرهنگ جویان برش به زودی به فرهنگ جایی رسید کز آموزگاران سراندر کشید چو بر هفت شد رسم میدان نهاد هم آورد و هم رسم چوگان نهاد بهشتم شد آیین تخت و کلاه تو گفتی کمر بست بهرامشاه تن خویش را از در فخر کرد نشستنگه خود به اصطخر کرد بر آیین فرخ نیاکان خویش گزیده سرافراز و پاکان خویش چو یک چند بگذشت بر شاه روز فروزنده شد تاج گیتی فروز ز غسانیان طایر شیردل که دادی فلک را به شمشیر دل سپاهی ز رومی و از قادسی ز بحرین و از کرد وز پارسی بیامد به پیرامن طیسفون سپاهی ز اندازه بیش اندرون به تاراج داد آن همه بوم و بر کرا بود با او پی و پا و پر ز پیوند نرسی یکی یادگار کجا نوشه بد نام آن نوبهار بیامد به ایوان آن ماه روی همه طیسفون گشت پر گفت وگوی ز ایوانش بردند و کردند اسیر که دانا نبودند و دانش پذیر