شاهنامه — بخش 657 از 993

چو یک سال نزدیک طایر بماند ز اندیشگان دل به خون در نشاند ز طایر یکی دختش آمد چو ماه تو گفتی که نرسیست با تاج و گاه پدر مالکه نام کردش چو دید که دختش همی مملکت را سزید چو شاپور را سال شد بیست و شش مهی وش کیی گشت خورشیدفش به دشت آمد و لشکرش را بدید ده و دو هزار از یلان برگزید ابا هر یکی بادپایی هیون به پیش اندرون مرد صد رهنمون هیون برنشستند و اسپان به دست برفتند گردان خسروپرست ازان پس ابا ویژگان برنشست میان کیی تاختن را بببست برفت از پس شاه غسانیان سرافراز طایر هژبر ژیان فراوان کس از لشکر او بکشت چو طایر چنان دید بنمود پشت برآمد خروشیدن داروگیر ازیشان گرفتند چندی اسیر که اندازهٔ آن ندانست کس برفتند آن ماندگان زان سپس حصاری شدند آن سپه در یمن خروش آمد از کودک و مرد و زن بیاورد شاپور چندان سپاه که بر مور و بر پشه بربست راه ورا با سپاهش به دژ در بیافت در جنگ و راه گریزش نیافت شب و روز یک ماهشان جنگ بود سپه را به دژ بر علف تنگ بود به شبگیر شاپور یل برنشست همی رفت جوشان کمانی به دست سیه جوشن خسروی در برش درفشان درفش سیه بر سرش ز دیوار دژ مالکه بنگرید درفش و سر نامداران بدید چو گل رنگ رخسار و چون مشک موی به رنگ طبرخون گل مشک بوی بشد خواب و آرام زان خوب چهر بر دایه شد با دلی پر ز مهر بدو گفت کین شاه خورشیدفش که ایدر بیامد چنین کینه کش بزرگی او چون نهان منست جهان خوانمش کو جهان منست پیامی ز من نزد شاپور بر به رزم آمدست او ز من سور بر بگویش که با تو ز یک گوهرم هم از تخم نرسی کنداورم همان نیز با کین نه هم گوشه ام که خویش توام دختر نوشه ام مرا گر بخواهی حصار آن تست چو ایوان بیابی نگار آن تست برین کار با دایه پیمان کنی زبان در بزرگی گروگان کنی بدو دایه گفت آنچ فرمان دهی بگویم بیارمت زو آگهی چو شب در زمین پادشاهی گرفت ز دریا به دریا سپاهی گرفت زمین تیره گون کوه چون نیل شد ستاره به کردار قندیل شد تو گویی که شمعست سیصدهزار بیاویخته ز آسمان حصار بشد دایه لرزان پر از ترس و بیم ز طایر همی شد دلش بدو نیم چو آمد به نزدیک پرده سرای خرامید نزدیک آن پاک رای بدو گفت اگر نزد شاهم بری بیابی ز من تاج و انگشتری هشیوار سالار بارش ببرد ز دهلیز پرده بر شاه گرد بیامد زمین را به مژگان برفت سخن هرچ بشنید با شاه گفت ز گفتار او شاد شد شهریار بخندید و دینار دادش هزار دو یاره یکی طوق و انگشتری ز دیبای چینی و از بربری چنین داد پاسخ که با ماه روی به خوبی سخنها فراوان بگوی بگویش که گفت او به خورشید و ماه به زنار و زردشت و فرخ کلاه که هر چیز کز من بخواهی همی گر از پادشاهی بکاهی همی ز من هیچ بد نشنود گوش تو نجویم جدایی ز آغوش تو خریدارم او را به تخت و کلاه به فرمان یزدان و گنج و سپاه چو بشنید پاسخ هم اندر زمان ز پرده بیامد بر دژ دوان شنیده بران سرو سیمین بگفت که خورشید ناهید را گشت جفت ز بالا و دیدار شاپور شاه بگفت آنچ آمد به تابنده ماه ز خاور چو خورشید بنمود تاج گل زرد شد بر زمین رنگ ساج ز گنجور دستور بستد کلید خورش خانه و خمهای نبید بدژدر هرانکس که بد مهتری وزان جنگیان رنج دیده سری