شاهنامه — بخش 662 از 993

بدو گفت شاپور کری رواست به مابر کنون میزبان پادشاست ببود آن شب و خورد و گفت و شنید سپیده چو از کوه سر بر کشید چو زرین درفشی برآورد راغ بر میهمان شد خداوند باغ بدو گفت روز تو فرخنده باد سرت برتر از بر بارنده باد سزای تومان جایگاهی نبود به آرام شایسته گاهی نبود چو مهمان درویش باشی خورش نیابی نه پوشیدن و پرورش بدو گفت شاپور کای نیک بخت من این خانه بگزیدم از تاج و تخت یکی زند واست آر با بر سمت به زمزم یکی پاسخی پرسمت بیاورد هرچش بفرمود شاه بیفزود نزدیک شه پایگاه به زمزم بدو گفت برگوی راست کجا موبد موبد اکنون کجاست چنین داد پاسخ ورا باغبان که ای پاک دل مرد شیرین زبان دو چشمم ز جایی که دارم نشست بدان خانهٔ موبدان موبه دست نهانی به پالیزبان گفت شاه که از مهتر ده گل مهره خواه چو بشنید زو این سخن باغبان گل و مشک و می خواست و آمد دمان جهاندار بنهاد بر گل نگین بدان باغبان داد و کرد آفرین بدو گفت کین گل به موبد سپار نگر تا چه گوید همه گوش دار سپیده دمان مرد با مهر شاه بر موبد موبد آمد پگاه چو نزدیک درگاه موبد رسید پراگنده گردان و در بسته دید به آواز زان بارگه بار خواست چو بگشاد در باغبان رفت راست چو آمد به نزدیک موبد فراز بدو مهر بنمود و بردش نماز چو موبد نگه کرد و آن مهره دید ز شادی دل رای زن بردمید وزان پس بران نام چندی گریست بدان باغبان گفت کاین مهر کیست چنین داد پاسخ که ای نامدار نشسته به خان منست این سوار یکی ماه با وی چو سرو سهی خردمند و با زیب و با فرهی بدو گفت موبد که ای نامجوی نشان که دارد به بالا و روی بدو باغبان گفت هرکو بهار بدیدست سرو از لب جویبار دو بازو به کردار ران هیون برش چون بر شیر و چهرش چو خون همی رنگ شرم آید از مهر اوی همی زیب تاج آید از چهر اوی چو پالیزبان گفت و موبد شنید به روشن روان مرد دانا بدید که آن شیردل مرد جز شاه نیست همان چهر او جز در گاه نیست فرستاده ای جست روشن روان فرستاد موبد بر پهلوان که پیدا شد آن فر شاپور شاه تو از هر سوی انجمن کن سپاه فرستادهٔ موبد آمد دوان ز جایی که بد تا در پهلوان بگفت آنک در باغ شادی و بخت شکفته شد آن خسروانی درخت سپهبد ز گفتار او گشت شاد دلش پر ز کین گشت و لب پر ز باد به دادار گفت ای جهاندار راست پرستش کنی جز ترا ناسزاست که دانست هرگز که شاپور شاه ببیند سپه نیز و او را سپاه سپاس از تو ای دادگر یک خدای جهاندار و بر نیکویی رهنمای چو شب برکشید آن درفش سیاه ستاره پدید آمد از گرد ماه فراز آمد از هر سوی لشکری به جایی که بد در جهان مهتری سوی سورستان سربرافراختند یگان و دوگانه همی تاختند به درگاه پالیزبان آمدند به شادی بر میزبان آمدند چو لشکر شد آسوده بر درسرای به نزدیک شاه آمد آن پاک رای به شاه جهان گفت پس میزبان خجستست بر ماه پالیزبان سپاه انجمن شد بدین درسرای نگه کن کنون تا چه آیدت رای بفرمود تا برگشادند راه اگر چه فرومایه بد جایگاه چو رفتند نزدیک آن نامجوی یکایک نهادند بر خاک روی مهان را همه شاه در بر گرفت ز بدها خروشیدن اندر گرفت بگفت آنک از چرم خر دیده بود سخنهای قیصر که بشنیده بود هم آزادی آن بت خوب چهر بگفت آنچ او کرد پیدا ز مهر