شاهنامه — بخش 675 از 993

به گوش یکی آهو اندر فکند پسند آمد و بود جای پسند بخارید گوش آهو اندر زمان به تیر اندر آورد جادو کمان سر و گوش و پایش به پیکان بدوخت بدان آهو آزاده را دل بسوخت بزد دست بهرام و او را ز زین نگونسار برزد به روی زمین هیون از بر ماه چهره براند برو دست و چنگش به خون درفشاند چنین گفت کای بی خرد چنگ زن چه بایست جستن به من برشکن اگر کند بودی گشاد برم ازین زخم ننگی شدی گوهرم چو او زیر پای هیون در سپرد به نخچیر زان پس کنیزک نبرد دگر هفته با لشکری سرفراز به نخچیرگه رفت با یوز و باز برابر ز کوهی یکی شیر دید کجا پشت گوری همی بر درید برآورد زاغ سیه را بزه به تندی به شست سه پر زد گره دل گور بردوخت با پشت شیر پر از خون هژبر از بر و گور زیر چو او گور و شیر دلاور بکشت به ایوان خرامید تیغی به مشت دگر هفته نعمان و منذر به راه همی رفت با او به نخچیرگاه بسی نامور برده از تازیان کزیشان بدی راه سود و زیان همی خواست منذر که بهرام گور بدیشان نماید سواری و زور شترمرغ دیدند جایی گله دوان هر یکی چون هیونی یله چو بهرام گور آن شترمرغ دید به کردار باد هوا بردمید کمان را بمالید خندان به چنگ بزد بر کمر چار تیر خدنگ یکایک همی راند اندر کمان بدان تا سرآرد بریشان زمان همی برشکافید پرشان به تیر بدین سان زند مرد نخچیرگیر به یک سوزن این زان فزون تر نبود همان تیر زین تیر برتر نبود برفت و بدید آنک بد نامدار به یک موی بر بود زخم سوار همی آفرین خواند منذر بدوی همان نیزه داران پرخاشجوی بدو گفت منذر که ای شهریار بتو شادمانم چو گلبن به بار مبادا که خم آورد ماه تو وگر سست گردد کمرگاه تو هم انگه چون منذر به ایوان رسید ز بهرام رایش به کیوان رسید فراوان مصور بجست از یمن شدند این سران بر درش انجمن بفرمود تا زخم او را به تیر مصور نگاری کند بر حریر سواری چو بهرام با یال و کفت بلند اشتری زیر و زخمی شگفت کمان مهره و شیر و آهو و گور گشاده بر و چربه دستی به زور شترمرغ و هامون و آن زخم تیر ز قیر سیه تازه شد بر حریر سواری برافگند زی شهریار فرستاد نزدیک او آن نگار فرستاده چون شد بر یزدگرد همه لشکر آمد بران نامه گرد همه نامداران فروماندند به بهرام بر آفرین خواندند وزان پس هنرها چو کردی به کار همی تاختندی بر شهریار پدر آرزو کرد بهرام را چه بهرام خورشید خودکام را به منذر چنین گفت بهرام شیر که هرچند مانیم نزد تو دیر همان آرزوی پدر خیزدم چو ایمن شوم در برانگیزدم برآرست منذر چو بایست کار ز شهر یمن هدیهٔ شهریار ز اسپان تازی به زرین ستام ز چیزی که پرمایه بردند نام ز برد یمانی و تیغ یمن گر هرچ معدنش بد در عدن چو نعمان که با شاه همراه بود به نزدیک او افسر ماه بود چنین تا به شهر صطخر آمدند که از شاه زاد به فخر آمدند ازان پس چو آگاهی آمد به شاه ز فرزند و نعمان تازی به راه بیامد هم انگاه نزد پدر چو دیدش پدر را برآورد سر به پیش کیی تخت او سرفراز بیامد شتابان و بردش نماز چو بهرام را دید بیدار شاه بدان فر و آن شاخ و آن گردگاه شگفتی فروماند از کار اوی ز بالا و فرهنگ و دیدار اوی فراوان بپرسید و بنواختش به نزدیک خود جایگه ساختش