شاهنامه — بخش 684 از 993

ندانست کس در هنرهای تو به پاکی تن و دانش و رای تو چو خسرو که بود از نژاد پشین به شاهی برو خواندند آفرین همه زیر سوگند و بند وییم که گوید که اندر گزند وییم گرو زین سپس شاه ایران بود همه مرز در چنگ شیران بود گروهی به بهرام باشند شاد ز خسرو دگر پاره گیرند یاد ز داد آن چنان به که پیمان تست ازان پس جهان زیر فرمان تست بهانه همان شیر جنگیست و بس ازین پس بزرگی نجویند کس بدان گشت بهرام همداستان که آورد او پیش ازین داستان چنین بود آیین شاهان داد که چون نو بدی شاه فرخ نژاد بر او شدی موبد موبدان ببردی سه بینادل از بخردان همو شاه بر گاه بنشاندی بدان تاج بر آفرین خواندی نهادی به نام کیان بر سرش بسودی به شادی دو رخ بر برش ازان پس هرانکس که بردی نثار به خواهنده دادی همی شهریار به موبد سپردند پس تاج و تخت به هامون شد از شهر بیداربخت دو شیر ژیان داشت گستهم گرد به زنجیر بسته به موبد سپرد ببردند شیران جنگی کشان کشنده شد از بیم چون بیهشان ببستند بر پایهٔ تخت عاج نهادند بر گوشهٔ عاج تاج جهانی نظاره بران تاج و تخت که تا چون بود کار آن نیک بخت که گر شاه پیروز گردد برین برو شهریاران کنند آفرین چو بهرام و خسرو به هامون شدند بر شیر با دل پر از خون شدند چو خسرو بدید آن دو شیر ژیان نهاده یکی افسر اندر میان بدان موبدان گفت تاج از نخست مر آن را سزاتر که شاهی بجست و دیگر که من پیرم و او جوان به چنگال شیر ژیان ناتوان بران بد که او پیش دستی کند به برنایی و تن درستی کند بدو گفت بهرام کری رواست نهانی نداریم گفتار راست یکی گرزه گاوسر برگرفت جهانی بدو مانده اندر شگفت بدو گفت موبد که ای پادشا خردمند و بادانش و پارسا همی جنگ شیران که فرمایدت جز از تاج شاهی چه افزایدت تو جان از پی پادشاهی مده خورش بی بهانه به ماهی مده همه بی گناهیم و این کار تست جهان را همه دل به بازار تست بدو گفت بهرام کای دین پژوه تو زین بی گناهی و دیگر گروه هم آورد این نره شیران منم خریدار جنگ دلیران منم بدو گفت موبد به یزدان پناه چو رفتی دلت را بشوی از گناه چنان کرد کو گفت بهرامشاه دلش پاک شد توبه کرد از گناه همی رفت با گرزهٔ گاوروی چو دیدند شیران پرخاشجوی یکی زود زنجیر بگسست و بند بیامد بر شهریار بلند بزد بر سرش گرز بهرام گرد ز چشمش همی روشنایی ببرد بر دیگر آمد بزد بر سرش فرو ریخت از دیده خون از برش جهاندار بنشست بر تخت عاج به سر بر نهاد آن دلفروز تاج به یزدان پناهید کو بد پناه نمایندهٔ راه گم کرده راه بشد خسرو و برد پیشش نماز چنین گفت کای شاه گردن فراز نشست تو بر گاه فرخنده باد یلان جهان پیش تو بنده باد تو شاهی و ما بندگان توایم به خوبی فزایندگان توایم بزرگان برو گوهر افشاندند بران تاج نو آفرین خواندند ز گیتی برآمد سراسر خروش در آذر بد این جشن روز سروش برآمد یکی ابر و شد تیره ماه همی تیر بارید ز ابر سیاه نه دریا پدید و نه دشت و نه راغ نبینم همی در هوا پر زاغ حواصل فشاند هوا هر زمان چه سازد همی زین بلند آسمان نماندم نمکسود و هیزم نه جو نه چیزی پدیدست تا جودرو بدین تیرگی روز و بیم خراج زمین گشته از برف چون کوه عاج