شاهنامه — بخش 688 از 993

غمی گشت و پیراهنش درکشید یکی آبکش را به بر برکشید بها بستد و گوشت بخرید زود بیامد سوی خانه چون باد و دود بپخت و بخوردند و می خواستند یکی مجلس دیگر آراستند بیود آن شب تیره با می به دست همان لنبک آبکش می پرست چو شب روز شد تیز لنبک برفت بیامد به نزدیک بهرام تفت بدو گفت روز سیم شادباش ز رنج و غم و کوشش آزاد باش بزن دست با من یک امروز نیز چنان دان که بخشیده ای زر و چیز بدو گفت بهرام کین خود مباد که روز سه دیگر نباشیم شاد برو آبکش آفرین خواند و گفت که بیداردل باش و با بخت جفت به بازار شد مشک و آلت ببرد گروگان به پرمایه مردی سپرد خرید آنچ بایست و آمد دوان به نزدیک بهرام شد شادمان بدو گفت یاری ده اندر خورش که مرد از خورشها کند پرورش ازو بستد آن گوشت بهرام زود برید و بر آتش خورشها فزود چو نان خورده شد می گرفتند و جام نخست از شهنشاه بردند نام چو می خورده شد خواب را جای کرد به بالین او شمع بر پای کرد به روز چهارم چو بفروخت هور شد از خواب بیدار بهرام گور بشد میزبان گفت کای نامدار ببودی درین خانهٔ تنگ و تار بدین خانه اندر تن آسان نه ای گر از شاه ایران هراسان نه ای دو هفته بدین خانهٔ بی نوا بباشی گر آید دلت را هوا برو آفرین کرد بهرامشاه که شادان و خرم بدی سال و ماه سه روز اندرین خانه بودیم شاد که شاهان گیتی گرفتیم یاد به جایی بگویم سخنهای تو که روشن شود زو دل و رای تو که این میزبانی ترا بر دهد چو افزون دهی تخت و افسر دهد بیامد چو گرد اسپ را زین نهاد به نخچیرگه رفت زان خانه شاد همی کرد نخچیر تا شب ز کوه برآمد سبک بازگشت از گروه ز پیش سواران چو ره برگرفت سوی خان بی بر به راهام تفت بزد در بگفتا که بی شهریار بماندم چو او بازماند از شکار شب آمد ندانم همی راه را نیابم همی لشکر و شاه را گر امشب بدین خانه یابم سپنج نباشد کسی را ز من هیچ رنج به پیش به راهام شد پیشکار بگفت آنچ بشنید ازان نامدار به راهام گفت ایچ ازین در مرنج بگویش که ایدر نیابی سپنج بیامد فرستاده با او بگفت که ایدر ترا نیست جای نهفت بدو گفت بهرام با او بگوی کز ایدر گذشتن مرا نیست روی همی از تو من خانه خواهم سپنج نیارم به چیزت ازان پس به رنج چو بشنید پویان بشد پیشکار به نزد به راهام گفت این سوار همی ز ایدر امشب نخواهد گذشت سخن گفتن و رای بسیار گشت به راهام گفتش که رو بی درنگ بگویش که این جایگاهیست تنگ جهودیست درویش و شب گرسنه بخسپد همی بر زمین برهنه بگفتند و بهرام گفت ار سپنج نیابم بدین خانه آیدت رنج بدین در بخسپم نجویم سرای نخواهم به چیزی دگر کرد رای به راهام گفت ای نبرده سوار همی رنجه داری مرا خوارخوار بخسپی و چیزت بدزدد کسی ازان رنجه داری مرا تو بسی به خانه درآی ار جهان تنگ شد همه کار بی برگ و بی رنگ شد به پیمان که چیزی نخواهی ز من ندارم به مرگ آبچین و کفن هم امشب ترا و نشست ترا خورش باید و نیست چیزی مرا گر این اسپ سرگین و آب افگند وگر خشت این خانه را بشکند به شبگیر سرگینش بیرون کنی بروبی و خاکش به هامون کنی همان خشت را نیز تاوان دهی چو بیدار گردی ز خواب آن دهی بدو گفت بهرام پیمان کنم برین رنجها سر گروگان کنم فرود آمد و اسپ را با لگام ببست و برآهخت تیغ از نیام