شاهنامه — بخش 690 از 993

که هرکس که دارد فزونی خورد کسی کو ندارد همی پژمرد کنون دست یازان ز خوردن بکش ببین زین سپس خوردن آبکش ز سرگین و زربفت و دستار و خشت بسی گفت با سفله مرد کنشت درم داد ناپاک دل را چهار بدو گفت کاین را تو سرمایه دار سزا نیست زین بیشتر مر ترا درم مرد درویش را سر ترا به ارزانیان داد چیزی که بود خروشان همی رفت مرد جهود چو یوز شکاری به کار آمدش بجنبید و رای شکار آمدش یکی باره ای تیزرو بر نشست به هامون خرامید بازی به دست یکی بیشه پیش آمدش پردرخت نشستنگه مردم نیک بخت بسان بهشتی یکی سبز جای ندید اندرو مردم و چارپای چنین گفت کاین جای شیران بود همان رزمگاه دلیران بود کمان را به زه کرد مرد دلیر پدید آمد اندر زمان نره شیر یکی نعره زد شیر چون در رسید بزد دست شاه و کمان درکشید بزد تیر و پهلوش با دل بدوخت دل شیر ماده بدوبر بسوخت همان ماده آهنگ بهرام کرد بغرید و چنگش به اندام کرد یکی تیغ زد بر میانش سوار فروماند جنگی دران کارزار برون آمد از بیشه مردی کهن زبانش گشاده به شیرین سخن کجا نام او مهربنداد بود ازان زخم شمشیر او شاد بود یکی مرد دهقان یزدان پرست بدان بیشه بودیش جای نشست چو آمد بر شاه ایران فراز برو آفرین کرد و بردش نماز بدو گفت کای مهتر نامدار به کام تو باد اختر روزگار یکی مرد دهقانم ای پاک رای خداوند این جا و کشت و سرای خداوند گاو و خر و گوسفند ز شیران شده بددل و مستمند کنون ایزد این کار بر دست تو برآورد بر قبضه و شست تو زمانی درین بیشه آیی چنین بباشی به شیر و می و انگبین به ره هست چندانک باید به کار درختان بارآور و سایه دار فرود آمد از باره بهرامشاه همی کرد زان بیشه جایی نگاه که باشد زمین سبز و آب روان چنانچون بود جای مرد جوان بشد مهربنداد و رامشگران بیاورد چندی ز ده مهتران بسی گوسفندان فربه بکشت بیامد یکی جام زرین به مشت چو نان خورده شد جامهای نبید نهادند پیشش گل و شنبلید چو شد مهربنداد شادان ز می به بهرام گفت ای گو نیک پی چنان دان که ماننده ای شاه را همان تخت زرین و هم گاه را بدو گفت بهرام کری رواست نگارنده بر چهرها پادشاست چنان آفریند که خواهد همی مر آن را گزیند که خواهد همی اگر من همی نیک مانم به شاه ترا دادم این بیشه و جایگاه بگفت این و زان جایگه برنشست به ایوان خرم خرامید مست بخفت آن شب تیره در بوستان همی یاد کرد از لب دوستان چو بنشست می خواست از بامداد بزرگان لشکر برفتند شاد بیامد هم انگه یکی مرد مه ورا میوه آورد چندی ز ده شتربارها نار و سیب و بهی ز گل دسته ها کرده شاهنشهی جهاندار چون دید بنواختش میان یلان پایگه ساختش همین مه که با میوه و بوی بود ورا پهلوی نام کبروی بود به روی جهاندار جام نبید دو من را به یکبار اندر کشید چو شد مرد خرم ز دیدار شاه ازان نامداران و آن جشنگاه یکی جام دیگر پر از می بلور به دلش اندر افتاد زان جام شور ز پیش بزرگان بیازید دست بدان جام می تاخت و بر پای جست به یاد شهنشاه بگرفت جام منم گفت میخواره کبروی نام به روی شهنشاه جام نبید چو من درکشم یار خواهم گزید به جام اندرون بود می پنج من خورم هفت ازین بر سر انجمن