شاهنامه — بخش 694 از 993

یکی آسیا دید در پیش ده نشسته پراگنده مردان مه وزان سوی آتش همه دختران یکی جشنگه ساخته بر کران ز گل هر یکی بر سرش افسری نشسته به هرجای رامشگری همی چامهٔ رزم خسرو زدند وزان جایگه هر زمان نو زدند همه ماه روی و همه جعدموی همه جامه گوهر مه مشک موی به نزدیک پیش در آسیا به رامش کشیده نخی بر گیا وزان هر یکی دسته گل به دست ز شادی و از می شده نیم مست ازان پس خروش آمد از جشنگاه که جاوید ماناد بهرامشاه که با فر و برزست و با مهر و چهر برویست بر پای گردان سپهر همی می چکد گویی از روی اوی همی بوی مشک آید از موی اوی شکارش نباشد جز از شیر و گور ازیراش خوانند بهرام گور جهاندار کاواز ایشان شنید عنان را بپیچید و زان سو کشید چو آمد به نزدیکی دختران نگه کرد جای از کران تا کران همه دشت یکسر پر از ماه دید به شهر آمدن راه کوتاه دید بفرمود تا میگساران ز راه می آرند و میخواره نزدیک شاه گسارنده آورد جام بلور نهادند بر دست بهرام گور ازان دختران آنک بد نامدار برون آمدند از میانه چهار یکی مشک نام و دگر سیسنک یکی نام نار و دگر سوسنک بر شاه رفتند با دست بند به رخ چون بهار و به بالا بلند یکی چامه گفتند بهرام را شهنشاه با دانش و نام را ز هر چار پرسید بهرام گور کزیشان به دلش اندر افتاد شور که ای گلرخان دختران که اید وزین آتش افروختن بر چه اید یکی گفت کای سرو بالا سوار به هر چیز ماننده شهریار پدرمان یکی آسیابان پیر بدین کوه نخچیر گیرد به تیر بیاید همانا چو شب تیره شد ورا دید از تیرگی خیره شد هم اندر زمان آسیابان ز کوه بیاورد نخچیر خود با گروه چو بهرام را دید رخ را به خاک بمالید آن پیر آزاده پاک یکی جام زرین بفرمود شاه بدان پیر دادن که آمد ز راه بدو گفت کاین چار خورشید روی چه داری چو هستند هنگام شوی برو پیرمرد آفرین کرد و گفت که این دختران مرا نیست جفت رسیده بدین سال دوشیزه اند به دوشیزگی نیز پاکیزه اند ولیکن ندارند چیزی فزون نگوییم زین بیش چیزی کنون بدو گفت بهرام کاین هر چهار به من ده وزین بیش دختر مکار چنین داد پاسخ ورا پیرمرد کزین در که گفتی سوارا مگرد نه جا هست ما را نه بوم و نه بر نه سیم و سرای و نه گاو و نه خر بدو گفت بهرام شاید مرا که بی چیز ایشان بباید مرا بدو گفت هرچار جفت تواند پرستارگان نهفت تواند به عیب و هنر چشم تو دیدشان بدین سان که دیدی پسندیده شان بدو گفت بهرام کاین هر چهار پذیرفتم از پاک پروردگار بگفت این و از جای بر پای خاست به دشت اندر آوای بالای خاست بفرمود تا خادمان سپاه برند آن بتان را به مشکوی شاه سپاه اندر آمد یکایک ز دشت همه شب همی دشت لشکر گذشت فروماند زان آسیابان شگفت شب تیره اندیشه اندر گرفت به زن گفت کاین نامدار چو ماه بدین برز بالا و این دستگاه شب تیره بر آسیا چون رسید زنش گفت کز دور آتش بدید بر آواز این رامش دختران ز مستی می آورد و رامشگران چنین گفت پس آسیابان به زن که ای زن مرا داستانی بزن که نیکیست فرجام این گر بدی زنش گفت کاری بود ایزدی نپرسید چون دید مرد از نژاد نه از خواسته بر دلش بود یاد به روی زمین بر همی ماه جست نه دینار و نه دختر شاه جست